Κάποτε οι άνθρωποι έπιναν έναν καφέ, έλεγαν μια κουβέντα, κοιτούσαν λίγο το ταβάνι, βαριόντουσαν σαν φυσιολογικά θηλαστικά και συνέχιζαν τη ζωή τους.

Σήμερα;

Σήμερα αν δεν σκάσει ανά 12 λεπτά μια μικρή έκρηξη ντοπαμίνης στο κεφάλι, νιώθουμε ότι κάτι πάει στραβά. Όχι απαραίτητα με τη ζωή. Με το Wi-Fi, με την εφαρμογή, με τον ντελιβερά, με τον πρώην, με το timeline, με τον εγκέφαλο. Κυρίως με τον εγκέφαλο.

Ζούμε στην εποχή του «δώσε κάτι τώρα». ΤΩΡΑ όμως. Όχι αύριο, όχι όταν λυθούν τα προβλήματα, όχι όταν αποκτήσω εσωτερική ισορροπία και αυτογνωσία σαν μοναχός στο Θιβέτ. Τώρα. Ένα μικρό boost. Ένα “πάρε λίγο να συνεχίσεις”.

Κάποτε οι εξαρτήσεις ήταν πιο κινηματογραφικές. Άσπρες γραμμές, σκοτεινά σοκάκια, ροκ σταρ που αυτοκαταστρέφονταν με στυλ.

Σήμερα η ντόπα φοράει φόρμα, δουλεύει hybrid, έχει notifications και κουπόνι -20%.

Άλλος την βρίσκει στα χάπια γιατί το νευρικό σύστημα έχει σηκώσει λευκή σημαία.

Άλλος στο φαγητό. Δεν πεινάει. Απλώς θέλει μια μικρή αγκαλιά τυλιγμένη σε λιωμένο τυρί και τηγανητή πατάτα.

Άλλος στο σεξ, όχι πάντα από πόθο. Από επιβεβαίωση. Ένα «με θέλουν ακόμα άρα υπάρχω».

Άλλος στα reels. Τρεις ώρες σκρολάρισμα και ο εγκέφαλος πλέον θυμίζει καζίνο σε επαρχιακή πόλη: φώτα, ήχοι, τίποτα ουσιαστικό αλλά «κάτι μπορεί να κάτσει».

Άλλος στα ψώνια. Πατάει “ολοκλήρωση αγοράς” και για οκτώ λεπτά νιώθει σαν να έλυσε την υπαρξιακή μοναξιά με καινούρια sneakers και ένα φωτιστικό που δεν χρειαζόταν.

Και μην γελιόμαστε. Δεν μιλάμε μόνο για ουσίες. Μιλάμε για ντόπα κάθε μορφής.

Μικρές δόσεις ανακούφισης για να μην ακουστεί πολύ δυνατά το background noise.

Γιατί η αλήθεια είναι λίγο άβολη:

Η Δύση έχει κουραστεί.

Έχει πληροφορία, ταχύτητα, επιλογές, convenience, delivery, dating apps, productivity hacks, mindfulness εφαρμογές και ανθρώπους που σου λένε να αγαπήσεις τον εαυτό σου μέσω subscription.

Κι όμως, ο μέσος άνθρωπος περπατάει με κάτι ανάμεσα σε υπερδιέγερση και ψυχική εξάντληση.

Σαν κινητό με 2% μπαταρία που αρνείται να σβήσει.

Και κάπου εκεί αρχίζει η συλλογική συμφωνία:

«Δεν πειράζει. Βρες κάτι να σε σκεπάσει και συνέχισε.»

Ένα Xanax να πέσει λίγο το volume.

Ένα burger να νιώσεις άνθρωπος.

Ένα ποτό να ξεχάσεις.

Ένα hookup να θυμηθείς ότι υπάρχεις.

Ένα scroll μέχρι να μουδιάσει το κεφάλι.

Ένα ακόμα “κάτι”.

Και το αστείο —ή τραγικό— είναι ότι όλοι το ξέρουμε.

Κοιταζόμαστε σαν κοινωνία και κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο.

«Εγώ δεν έχω εξάρτηση.»

Ναι φίλε.

Απλώς ελέγχεις compulsively το κινητό σου κάθε 4 λεπτά, πίνεις τρεις καφέδες, τρως άγχος με extra sauce και χρειάζεσαι εξωτερικό stimulus για να νιώσεις άνθρωπος.

Όλα καλά.

Δεν είναι καν καταγγελία αυτό το άρθρο.

Είναι περισσότερο κοινωνικό καθρεφτάκι.

Γιατί ίσως δεν ζούμε στην εποχή της πληροφορίας.

Ίσως ζούμε στην εποχή της αυτοαναισθησίας.

Μια κοινωνία που δεν αντέχει να κάτσει πέντε λεπτά με τον εαυτό της χωρίς soundtrack, χωρίς ειδοποίηση, χωρίς ντόπα.

Και το πιο αστείο;

Αύριο θα ξυπνήσουμε, θα το διαβάσουμε, θα πούμε «ρε φίλε ισχύει»…

…και μετά θα ανοίξουμε το κινητό για μια μικρή δόση ντοπαμίνης πριν σηκωθούμε από το κρεβάτι.