Σε έναν δήμο όχι και τόσο μακρινό,
εκεί που οι κάτοικοι έχουν αποδεχτεί ότι η λέξη “προσωρινό” μπορεί να σημαίνει από 3 μέρες μέχρι 11 χρόνια,
το μικρό ανυπότακτο χωριό του Ζωγράφου ολοκλήρωσε ακόμα μία εβδομάδα επιβίωσης.

Όχι επιτυχίας.
Όχι προόδου.
Επιβίωσης.

Και για τα δεδομένα του χωριού, αυτό θεωρείται νίκη.

Η εβδομάδα ξεκίνησε με την κλασική τελετουργία.

Ανακοινώσεις.

Το χωριό παράγει ανακοινώσεις όπως οι καφετέριες παράγουν freddo espresso.

Για κάδους.
Για στάθμευση.
Για προγράμματα.
Για δράσεις.
Για εκδηλώσεις.
Για το πώς δεν πρέπει να αφήνεις το αυτοκίνητο “μόνο δύο λεπτά”.

Μια φράση που στο χωριό έχει πλέον ταξινομηθεί ως παραδοσιακό παραμύθι.

Ο Αγανακτισμένος, κρατώντας το τεράστιο μενίρ της καθημερινότητας, φώναζε:

«ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ!»

Και κάποιος από το μπαλκόνι απάντησε:

«Έρχομαι τώρα αδερφέ!»

Δεν ήρθε ποτέ.

Το λεωφορείο παρέμεινε εγκλωβισμένο σαν πολιορκητικός κριός έξω από κάστρο.

Και το χωριό συνέχισε κανονικά.

Στο μεταξύ, οι φύλακες της καθαριότητας έδιναν άλλη μία μάχη με τους υπόγειους κάδους.

Οι κάτοικοι συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τους κάδους σαν αφηρημένη καλλιτεχνική εγκατάσταση.

Η σακούλα δεν μπαίνει μέσα στον κάδο.
Τοποθετείται δίπλα του.

Σαν προσφορά.
Σαν φόρος τιμής.
Σαν μήνυμα προς ανώτερες δυνάμεις.

Δίπλα εμφανίστηκαν:

• δύο χαρτόκουτα
• μία καρέκλα γραφείου
• μισός ανεμιστήρας
• και κάτι που έμοιαζε με κομοδίνο αλλά κανείς δεν ήταν απόλυτα σίγουρος

Ο Μάγος του χωριού ανακάτευε το φίλτρο των υποσχέσεων και εξηγούσε:

«Η καθαριότητα είναι περισσότερο πνευματική κατάσταση παρά πρακτικό αποτέλεσμα.»

Και περίεργα… έβγαζε νόημα.

Στην άλλη πλευρά του χωριού, η μεγάλη προετοιμασία για το καλοκαίρι είχε ξεκινήσει.

Αιτήσεις.
Πλατφόρμες.
Δικαιολογητικά.
Προγράμματα για παιδιά.

Οι γονείς έμπαιναν σε sites με το ίδιο βλέμμα που έχουν οι πολεμιστές πριν τη μάχη.

Κωδικοί taxisnet.
PDF που δεν ανοίγουν.
Έγγραφα που λείπουν.
Προθεσμίες που πλησιάζουν απειλητικά.

Ο Αρχηγός του χωριού ανακοίνωσε:

«Το σύστημα λειτουργεί κανονικά.»

Μια φράση που στο χωριό ακούγεται πάντα σαν απειλή.

Και όμως… μέσα σε όλο αυτό, το χωριό συνέχισε να παράγει πολιτισμό.

Βόλεϊ.
Θέατρα.
Συναυλίες.
Λέσχες ανάγνωσης.
Μουσικές βραδιές.

Γιατί ο Ζωγράφος έχει μια σπάνια υπερδύναμη:

Μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα:

• σε αστική αποσύνθεση
  και
• σε φοιτητικό πανηγύρι.

Και κανείς δεν θεωρεί ότι υπάρχει αντίφαση.

Κάπου εκεί, ξαναήρθε στην επιφάνεια και η ιστορία με το εγκαταλελειμμένο γιαπί και τη ρευματοκλοπή.

Ένα θέμα τόσο μπερδεμένο που οι κάτοικοι σταμάτησαν να προσπαθούν να το καταλάβουν και απλά το αποδέχτηκαν σαν φυσικό φαινόμενο.

Σαν υγρασία.
Σαν λακκούβα.
Σαν το τρόλεϊ που αργεί χωρίς εξήγηση.

Ο Αφηγητής σημείωσε:

«Σε αυτό το χωριό,
η γραφειοκρατία δεν λύνει προβλήματα.
Τα εξελίσσει σε saga.»

Το βράδυ του Σαββάτου, το χωριό γέμισε ξανά κόσμο.

Καφέδες.
Ποτά.
Γέλια.
Νεύρα.
Μηχανάκια που περνούν λες και κάνουν αποστολή ζωής.

Κάποιος έλεγε ότι “ο δήμος έχει διαλυθεί”.
Κάποιος άλλος ότι “πάντα έτσι ήταν”.
Κάποιος τρίτος ότι “μην γκρινιάζετε, μια χαρά είμαστε”.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό μαγικό φίλτρο του χωριού:

Η ικανότητα να συνηθίζεις το χάος τόσο πολύ
ώστε να το λες καθημερινότητα.

Ο Αφηγητής κοιτάζει από μακριά.

Και γράφει μόνο αυτό:

Το μικρό ανυπότακτο χωριό του Ζωγράφου
δεν περιμένει να σωθεί.

Απλά ελπίζει
να βρει parking.