Σε έναν δήμο όχι και τόσο μακρινό,
όπου η πραγματικότητα μοιάζει με σενάριο που γράφτηκε τελευταία στιγμή και δεν διορθώθηκε ποτέ,
ένα μικρό χωριό συνεχίζει να αντιστέκεται.
Όχι στα προβλήματα.
Αλλά στην ιδέα ότι αυτά είναι προβλήματα.
Αυτή την εβδομάδα, το χωριό αποφάσισε να προετοιμαστεί για φωτιά.
Όχι να τη σβήσει.
Να τη… προβάρει.
Στην άκρη του χωριού, εκεί που απλώνεται το μεγάλο δάσος με τα παιδιά που σπουδάζουν και χάνονται, οι φύλακες έκαναν άσκηση πυρκαγιάς.
Έτρεξαν, συντονίστηκαν, οργανώθηκαν.
Γιατί, όπως είπε ο Μάγος:
«Αν καεί, τουλάχιστον να ξέρουμε πώς καίγεται σωστά.»
Και όλοι ένιωσαν λίγο πιο ασφαλείς.
Με έναν τρόπο περίεργο.
Σαν να βλέπεις tutorial για κάτι που ελπίζεις να μη χρειαστεί ποτέ.
Την ίδια στιγμή, στο κέντρο του χωριού, συνέβαινε κάτι πιο… ήσυχο.
Δύο ζωές είχαν ήδη τελειώσει εδώ και καιρό.
Κανείς δεν το είχε καταλάβει.
Όταν τελικά το κατάλαβαν, το χωριό έκανε αυτό που κάνει πάντα:
κοίταξε, συζήτησε, τρόμαξε λίγο — και μετά συνέχισε.
Ο Αγανακτισμένος είπε:
«Δεν γίνεται αυτά να συμβαίνουν εδώ.»
Και μετά πήγε για καφέ.
Στην πλατεία, ο Αρχηγός ανακοίνωσε νέα πράγματα.
Απολογισμούς.
Συνεδριάσεις.
Προσκλήσεις.
Λέξεις που ακούγονται σοβαρές, αλλά στο χωριό λειτουργούν σαν το μαγικό φίλτρο:
Τις πίνεις και νιώθεις ότι κάτι γίνεται.
Χωρίς να είσαι σίγουρος τι.
Ο Μάγος το αποκάλεσε:
«Πρόοδος σε υγρή μορφή.»
