Υπάρχουν δύο Αθήνες.
Η πρώτη είναι αυτή που γνωρίζουμε 364 μέρες τον χρόνο.
Μποτιλιάρισμα. Κόρνες. Μηχανάκια που περνάνε από σημεία όπου, σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, δεν υπάρχει χώρος να περάσει ούτε μυρμήγκι. Παρκάρισμα πάνω σε πεζοδρόμια. Πεζοδρόμια πάνω σε κολώνες. Κολώνες πάνω στην ψυχική μας υγεία.
Και μετά έρχεται ο Δεκαπενταύγουστος.
Και ξαφνικά…
σιωπή.
Η Αθήνα αδειάζει.
Όχι απλώς αδειάζει.
Εγκαταλείπεται.
Σαν να πέρασε από την πόλη ο Μόργκαν από το Walking Dead και να είπε:
«Παιδιά, εδώ δεν έχει μείνει κανείς. Πάμε παρακάτω.»
Και εμείς μείναμε.
Οι τελευταίοι επιζώντες.
Εμείς και τα ζόμπι.
09:00 το πρωί: Ο πρώτος ύποπτος
Βγαίνεις από το σπίτι.
Δεν ακούς αυτοκίνητο.
Δεν ακούς κόρνα.
Δεν ακούς έναν τύπο να βρίζει επειδή κάποιος άλλος τόλμησε να παρκάρει εκεί που είχε αποφασίσει ότι είναι «δικό του».
Κοιτάς δεξιά.
Τίποτα.
Κοιτάς αριστερά.
Τίποτα.
Κοιτάς πίσω σου γιατί πλέον έχεις αρχίσει να φοβάσαι.
Μήπως πέθανε η Αθήνα;
Μήπως έγινε κάτι;
Μήπως έπεσε ο δορυφόρος;
Μήπως ανακοινώθηκε ότι η Ελλάδα μετακόμισε κάπου αλλού και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Όχι.
Απλώς όλοι πήγαν διακοπές.
Εσύ όχι.
Γιατί είσαι άνθρωπος με ευθύνες.
Ή δεν έχεις λεφτά.
Ή και τα δύο.
11:30: Το Walking Dead ξεκινά
Στους δρόμους εμφανίζονται οι πρώτοι κάτοικοι.
Κι εδώ αρχίζει το πραγματικό θέαμα.
Ένας κύριος με σαγιονάρα.
Μια κυρία που κρατάει σακούλα από φούρνο.
Ένας τύπος με βερμούδα και βλέμμα ανθρώπου που έχει αποδεχθεί ότι δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από την Αθήνα.
Ένας ντελιβεράς.
Και τρία περιστέρια.
Αυτοί είμαστε.
Ο πληθυσμός της πόλης.
Οι τελευταίοι άνθρωποι.
Αν εμφανιστεί από τη γωνία ένα κοπάδι walkers, κανείς δεν θα εκπλαγεί.
Το μόνο που θα αλλάξει είναι ότι οι walkers θα ζητήσουν οδηγίες για την παραλία.
Η πόλη χωρίς κίνηση είναι πιο τρομακτική από την πόλη με κίνηση
Γιατί έχουμε συνηθίσει το χάος.
Το χάος μάς κάνει να νιώθουμε ασφαλείς.
Η Αθήνα χωρίς αυτοκίνητα είναι αφύσικη.
Είναι σαν να βλέπεις τον γνωστό σου χωρίς να γκρινιάζει.
Σαν να ανοίγεις λογαριασμό ρεύματος και να γράφει «ευχαριστούμε».
Σαν να περπατάς σε πεζοδρόμιο και να μην χρειάζεται να κάνεις parkour.
Κάτι δεν πάει καλά.
Και τότε συνειδητοποιείς κάτι ακόμα πιο τρομακτικό
Όλοι αυτοί που έφυγαν…
θα γυρίσουν.
Αυτό είναι το πραγματικό τέλος του κόσμου.
Όχι τα ζόμπι.
Όχι οι walkers.
Όχι η αποκάλυψη.
Η επιστροφή από τις διακοπές.
Η Αθήνα σήμερα είναι μια ήσυχη, σχεδόν ανθρώπινη πόλη.
Σε λίγες μέρες θα ξαναγίνει το γνωστό μας πεδίο μάχης.
Θα επιστρέψουν τα αυτοκίνητα.
Τα διπλοπαρκαρισμένα.
Οι κόρνες.
Τα μηχανάκια.
Οι διαπραγματεύσεις για μια θέση στάθμευσης.
Οι άνθρωποι που «πετάχτηκαν για δύο λεπτά».
Τα δύο λεπτά που στην Αθήνα έχουν πλέον διάρκεια περίπου όσο μια κυβερνητική θητεία.
Και κάπου εκεί βρίσκεται ο τελευταίος Αθηναίος
Καθισμένος σε ένα άδειο καφέ.
Κοιτάζει τον δρόμο.
Πίνει τον καφέ του.
Ακούει τα πουλιά.
Δεν υπάρχει μποτιλιάρισμα.
Δεν υπάρχει κόσμος.
Δεν υπάρχει φασαρία.
Και για πρώτη φορά μετά από χρόνια σκέφτεται:
«Ρε παιδιά… τελικά ωραία είναι εδώ.»
Και τότε χτυπάει το κινητό.
«Ερχόμαστε Κυριακή. Κράτα θέση.»
Σηκώνει το βλέμμα προς τον άδειο δρόμο.
Παίρνει μια τελευταία γουλιά καφέ.
Και ψιθυρίζει:
«Ήταν ωραία όσο κράτησε.»
Και κάπου μακριά ακούγεται μια κόρνα.
Οι νεκροί επιστρέφουν.
Η Αθήνα ξαναζεί.
Ή, τέλος πάντων…
κάτι τέτοιο.
Καλό Δεκαπενταύγουστο στους επιζώντες.
Και στους υπόλοιπους καλές διακοπές.
Εμείς θα κρατήσουμε την πόλη ζωντανή μέχρι να γυρίσετε.
Με τρία άτομα, έναν ντελιβερά και τα περιστέρια.
