Θες να σου πω κάτι που πιθανότατα δεν θα σου αρέσει;

Ίσως δεν θέλεις πραγματικά να είσαι ευτυχισμένος.

Ίσως θέλεις απλώς να δικαιωθείς.

Να αποδειχθεί ότι ο πρώην σου ήταν μαλάκας.

Ότι ο φίλος σου σε πρόδωσε.

Ότι η οικογένειά σου δεν σε κατάλαβε.

Ότι ο συνάδελφος σε ζηλεύει.

Ότι κανείς δεν σε εκτιμά.

Ότι «ο κόσμος έχει χαλάσει».

Ότι «οι άνθρωποι είναι σκατά».

Ότι «εγώ δίνω και οι άλλοι παίρνουν».

Και όταν όλα αυτά επιβεβαιώνονται, κάθεσαι μόνος σου και χαμογελάς με εκείνο το μικρό, σχεδόν ηδονικό χαμόγελο του ανθρώπου που μπορεί να έχασε τα πάντα, αλλά τουλάχιστον είχε δίκιο.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.

Έχεις δίκιο και είσαι δυστυχισμένος.

Μπράβο.

Έχεις κάνει τη δυστυχία σου προσωπικότητα

Κάποια στιγμή σταματάς να περνάς μια δύσκολη περίοδο.

Αρχίζεις να γίνεσαι η δύσκολη περίοδος.

Δεν είσαι απλώς απογοητευμένος.

Είσαι «έτσι».

Δεν σε πλήγωσαν απλώς.

«Δεν εμπιστεύεσαι κανέναν».

Δεν απέτυχες κάπου.

«Η ζωή είναι άδικη».

Δεν φοβάσαι να ξαναγαπήσεις.

«Οι σχέσεις σήμερα δεν αξίζουν».

Δεν έφαγες μία απόρριψη.

«Κανείς δεν θέλει ανθρώπους σαν εμένα».

Και κάπως έτσι ένα γεγονός γίνεται ταυτότητα.

Η πληγή γίνεται χαρακτήρας.

Η απογοήτευση γίνεται φιλοσοφία.

Και το τραύμα γίνεται άλλοθι.

Το πιο βολικό πράγμα στον κόσμο είναι να πιστέψεις ότι είσαι καταδικασμένος να είσαι έτσι.

Γιατί τότε δεν χρειάζεται να αλλάξεις.

Αρκεί να εξηγείς.

Έχεις πάντα μια ιστορία που σε αθωώνει

Ρώτα έναν άνθρωπο γιατί δεν είναι καλά και θα σου δώσει ολόκληρο ντοκιμαντέρ.

Θα σου πει για τον πρώην.

Για τον πατέρα.

Για τη μητέρα.

Για τη δουλειά.

Για την κοινωνία.

Για τα λεφτά.

Για την εποχή.

Για τους ανθρώπους.

Για το timing.

Για την τύχη.

Για το σύμπαν, αν χρειαστεί.

Και πρόσεξε το ενδιαφέρον σημείο.

Σε όλες τις ιστορίες ο ίδιος πρωταγωνιστεί, αλλά σπάνια είναι υπεύθυνος.

Πάντα κάποιος άλλος έκανε κάτι.

Κάποιος άλλος δεν κατάλαβε.

Κάποιος άλλος πρόδωσε.

Κάποιος άλλος εγκατέλειψε.

Κάποιος άλλος δεν εκτίμησε.

Κάποιος άλλος φταίει.

Και αν του πεις:

«Μήπως έκανες κι εσύ κάτι;»

Ξαφνικά μετατρέπεσαι στον εχθρό.

Γιατί η αυτοκριτική είναι πολύ ακριβότερη από την αυτολύπηση.

Η αυτολύπηση σου δίνει άδεια να συνεχίσεις.

Η αυτοκριτική σου ζητάει να αλλάξεις.

Δεν ψάχνεις πάντα την αλήθεια. Ψάχνεις αποδείξεις.

Αυτό είναι ένα από τα πιο ύπουλα παιχνίδια του μυαλού.

Αποφασίζεις πρώτα τι πιστεύεις και μετά ψάχνεις στοιχεία για να το επιβεβαιώσεις.

«Κανείς δεν με αγαπάει.»

Και ξαφνικά θυμάσαι εκείνον που δεν απάντησε στο μήνυμα.

Ξεχνάς τους τρεις που ήταν εκεί.

«Όλοι με εκμεταλλεύονται.»

Θυμάσαι εκείνον που ζήτησε κάτι.

Ξεχνάς εκείνους που σου έδωσαν.

«Οι σχέσεις πάντα τελειώνουν.»

Θυμάσαι τον χωρισμό.

Ξεχνάς ότι κάποτε υπήρξε κάτι όμορφο.

Δεν ψάχνεις πραγματικά την αλήθεια.

Ψάχνεις δικαστήριο.

Και είσαι ταυτόχρονα δικαστής, εισαγγελέας και κατηγορούμενος.

Το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια απόφαση που να σε δικαιώνει.

Το «εγώ τα έλεγα» είναι ο μικρός σου οργασμός

Υπάρχει μια φράση που κάνει τον άνθρωπο να νιώθει υπέροχα:

«Εγώ τα έλεγα.»

Ο φίλος σου χωρίζει;

«Εγώ τα έλεγα.»

Ο άλλος αποτυγχάνει;

«Εγώ τα έλεγα.»

Κάποιος κάνει λάθος;

«Εγώ τα έλεγα.»

Και όσο πιο χάλια πηγαίνουν τα πράγματα, τόσο πιο πολύ επιβεβαιώνεσαι.

Γιατί;

Επειδή η αποτυχία του άλλου γίνεται η επιτυχία του εγώ σου.

Δεν χαίρεσαι επειδή είχες δίκιο.

Χαίρεσαι επειδή ο άλλος απέτυχε.

Και αυτό είναι πολύ πιο σκοτεινό.

Γιατί σημαίνει ότι χρειάζεσαι την επιβεβαίωση της δυστυχίας κάποιου άλλου για να αισθανθείς εσύ σωστός.

Κάποιες φορές κρατάς ανθρώπους μακριά για να αποδείξεις ότι κανείς δεν μένει

Αυτό είναι το πραγματικά αρρωστημένο παιχνίδι.

Λες ότι φοβάσαι την εγκατάλειψη.

Και κάνεις τα πάντα για να εγκαταλείψουν.

Τους δοκιμάζεις.

Τους πιέζεις.

Τους ζηλεύεις.

Τους ελέγχεις.

Τους απομακρύνεις.

Τους τιμωρείς επειδή δεν απάντησαν όπως ήθελες.

Και όταν τελικά φύγουν, κάθεσαι και λες:

«Είδες; Κανείς δεν μένει.»

Όχι.

Δεν είδες.

Έφτιαξες ακριβώς το αποτέλεσμα που φοβόσουν και μετά το χρησιμοποίησες ως απόδειξη ότι είχες δίκιο.

Αυτό δεν είναι διαίσθηση.

Είναι αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Και είναι ένας από τους πιο κομψούς τρόπους με τους οποίους μπορείς να καταστρέψεις τη ζωή σου χωρίς ποτέ να παραδεχτείς ότι το έκανες εσύ.

Μερικοί άνθρωποι δεν φοβούνται τη μοναξιά

Φοβούνται μήπως σταματήσουν να έχουν δικαιολογία για αυτήν.

Γιατί όταν είσαι μόνος μπορείς να λες:

«Δεν βρήκα τον σωστό άνθρωπο.»

Όταν όμως εμφανιστεί κάποιος;

Τώρα πρέπει να ρισκάρεις.

Να εμπιστευτείς.

Να εκτεθείς.

Να δείξεις ποιος είσαι.

Να δεχτείς ότι μπορεί να πληγωθείς.

Και αυτό είναι πολύ πιο τρομακτικό από το να κάθεσαι μόνος και να κατηγορείς τον κόσμο.

Οπότε λες:

«Δεν χρειάζομαι κανέναν.»

Και το λες τόσο συχνά που κάποια στιγμή το πιστεύεις.

Μόνο που βαθιά μέσα σου ξέρεις.

Δεν είναι ανεξαρτησία.

Είναι φόβος με ωραίο λεξιλόγιο.

Και μετά έρχεται το αγαπημένο σου ψέμα

«Έτσι είμαι εγώ.»

Όχι.

Δεν «είσαι έτσι».

Έτσι έμαθες να λειτουργείς.

Και υπάρχει τεράστια διαφορά.

Το πρώτο σημαίνει:

«Δεν αλλάζω.»

Το δεύτερο σημαίνει:

«Μπορώ να αλλάξω, αν αντέξω να κοιτάξω τον εαυτό μου χωρίς να τον λυπηθώ.»

Και αυτό είναι το σημείο που οι περισσότεροι κάνουν πίσω.

Γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή μπορούσες να κατηγορείς τους άλλους.

Τώρα πρέπει να κοιτάξεις εσένα.

Τον τρόπο που μιλάς.

Τον τρόπο που αγαπάς.

Τον τρόπο που ζηλεύεις.

Τον τρόπο που φεύγεις.

Τον τρόπο που επιστρέφεις.

Τον τρόπο που ζητάς συγγνώμη χωρίς να αλλάζεις.

Τον τρόπο που απαιτείς κατανόηση ενώ δεν καταλαβαίνεις κανέναν.

Τον τρόπο που ζητάς αγάπη ενώ δίνεις στον άλλον συνεχώς λόγους να φοβάται να σε πλησιάσει.

Εκεί τελειώνουν τα ωραία παραμύθια.

Δεν είσαι πάντα το θύμα

Και πριν αρχίσεις να θυμώνεις, άκου το σωστά.

Δεν σημαίνει ότι δεν σε αδίκησαν.

Δεν σημαίνει ότι δεν σε πρόδωσαν.

Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που σου έκαναν πραγματικά κακό.

Υπάρχουν.

Και μερικές φορές δεν φταις.

Αλλά υπάρχει κάτι που γίνεται δική σου ευθύνη από ένα σημείο και μετά:

τι κάνεις με αυτό που σου συνέβη.

Μπορείς να το κάνεις φυλακή.

Μπορείς να το κάνεις ταυτότητα.

Μπορείς να το χρησιμοποιείς για να εξηγείς κάθε αποτυχία σου μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Ή μπορείς κάποια στιγμή να πεις:

«Ναι. Μου συνέβη. Με διέλυσε. Με άλλαξε. Αλλά δεν θα αποφασίσει για όλη την υπόλοιπη ζωή μου.»

Αυτό δεν είναι αδυναμία.

Είναι ίσως η πρώτη πραγματική μορφή ελέγχου που αποκτάς.

Γιατί στο τέλος μπορεί να κερδίσεις όλες τις διαφωνίες

Μπορείς να αποδείξεις ότι είχες δίκιο.

Να βρεις τα μηνύματα.

Να κρατήσεις screenshots.

Να θυμάσαι ημερομηνίες.

Να εξηγείς ξανά και ξανά τι έγινε.

Να συγκεντρώσεις μάρτυρες.

Να έχεις επιχειρήματα.

Να κερδίσεις κάθε συζήτηση.

Και στο τέλος να μείνεις μόνος.

Με όλα τα στοιχεία.

Με όλη τη δικαίωση.

Με όλη την περηφάνια.

Και με κανέναν απέναντί σου.

Γιατί υπάρχει μια στιγμή στη ζωή που πρέπει να αποφασίσεις κάτι πολύ δύσκολο:

Θέλεις να αποδείξεις ότι είχες δίκιο ή θέλεις να είσαι καλά;

Γιατί μερικές φορές δεν μπορείς να έχεις και τα δύο.

Μπορεί να χρειάζεται να αφήσεις μια συγγνώμη που δεν ήρθε ποτέ.

Να σταματήσεις να περιμένεις δικαίωση.

Να δεχτείς ότι κάποιος δεν θα καταλάβει ποτέ τι σου έκανε.

Να σταματήσεις να εξηγείς τον εαυτό σου σε ανθρώπους που έχουν ήδη αποφασίσει ποιος είσαι.

Να παραδεχτείς ότι έκανες κι εσύ μαλακίες.

Όχι επειδή είσαι κακός άνθρωπος.

Αλλά επειδή είσαι άνθρωπος.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα:

να σταματήσεις να χρειάζεσαι έναν ένοχο για να συνεχίσεις τη ζωή σου.

Γιατί όσο χρειάζεσαι κάποιον να φταίει, του δίνεις εξουσία πάνω σου.

Και όσο περιμένεις να δικαιωθείς, η ζωή σου βρίσκεται σε αναμονή.

Ο Oxxo θα σου αφήσει λοιπόν μία τελευταία ερώτηση.

Όχι για να την απαντήσεις σε μένα.

Για σένα.

Αν αύριο αποδεικνυόταν ότι είχες δίκιο για όλους όσους σε πλήγωσαν, θα γινόταν η ζωή σου καλύτερη;

Ή θα καθόσουν πάλι μόνος σου, με ένα χαμόγελο ικανοποίησης, κοιτάζοντας το ταβάνι και σκεπτόμενος:

«Τελικά τα έλεγα εγώ.»

Και τότε ίσως καταλάβεις το πιο άβολο πράγμα απ’ όλα.

Μπορεί να μην φοβάσαι ότι θα χάσεις τους ανθρώπους.

Μπορεί να φοβάσαι ότι χωρίς αυτούς να φταίνε, θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσεις τι θα κάνεις εσύ με τη ζωή σου.