Στου Ζωγράφου δεν χρειάζεται να περιμένεις την επόμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου για να δεις την πολιτική αντιπαράθεση να ανεβαίνει θερμοκρασία. Μερικοί φαίνεται να προτιμούν πιο… άμεσες μεθόδους επικοινωνίας.
Το αυτοκίνητο του αντιδημάρχου Κώστα Πίτσιου γίνεται στόχος εμπρηστικής επίθεσης και ξαφνικά η πολιτική συζήτηση αποκτά άρωμα καμένου προφυλακτήρα. Ποιος χρειάζεται επιχειρήματα, όταν υπάρχει η σχολή «βάλε φωτιά και περίμενε να δεις αν θα καταλάβουν το μήνυμα»;
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι, γιατί εδώ έχουμε φτάσει να εξηγούμε τα αυτονόητα με PowerPoint: μπορείς να διαφωνείς με την Τίνα Καφατσάκη, με τον Κώστα Πίτσιο, με τον Βασίλη Θώδα, με την προηγούμενη διοίκηση, με τη σημερινή διοίκηση ή με ολόκληρη την πολιτική ιστορία του Ζωγράφου. Μπορείς να τους ασκείς κριτική, να τους ξεμπροστιάζεις πολιτικά, να γράφεις άρθρα που τους κάνουν να ψάχνουν αντιόξινα και να ζητάς απαντήσεις για κάθε ευρώ και κάθε απόφαση.
Αυτό λέγεται δημοκρατία. Η βενζίνη λέγεται κάτι άλλο.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο ελληνικός εγκέφαλος της «επαναστατικής πρακτικότητας»:
«Δεν με ακούνε».
«Δεν αλλάζει τίποτα».
«Θα τους δείξω εγώ».
Ναι, βέβαια. Γιατί το επόμενο βήμα μετά την πολιτική απογοήτευση είναι προφανώς να γίνει η πυλωτή υποκατάστημα της Πυροσβεστικής. Να βάλουμε και μια πινακίδα: «Δημοτικό Συμβούλιο — Παρακαλούμε μην καίτε τα πρακτικά».
Το πιο άθλιο κομμάτι της υπόθεσης δεν είναι μόνο η καταστροφή ενός αυτοκινήτου. Είναι η νοοτροπία που μπορεί να κάνει κάποιον να πιστέψει ότι ο φόβος είναι πολιτικό επιχείρημα. Ότι αν τρομοκρατήσεις έναν αιρετό, κέρδισες τη συζήτηση. Ότι αν βάλεις σε κίνδυνο ανθρώπους, ξαφνικά απέκτησες το ηθικό πλεονέκτημα.
Όχι, φίλε μου. Δεν απέκτησες ηθικό πλεονέκτημα. Απέκτησες μια υπόθεση για τις αρμόδιες αρχές και ένα ακόμη μάθημα για το πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει η ανθρώπινη λογική όταν η οργή γίνεται άλλοθι.
Και προς όλους εκείνους που συνηθίζουν να βλέπουν κάθε γεγονός μέσα από το κομματικό τους φίλτρο: δεν χρειάζεται να συμπαθείς τον Πίτσιο για να καταδικάσεις την επίθεση. Δεν χρειάζεται να ψηφίζεις Καφατσάκη για να υπερασπιστείς τη δημοκρατία. Δεν χρειάζεται να είσαι οπαδός του Θώδα για να καταλάβεις ότι κανένας δήμος δεν διοικείται με εκφοβισμό.
Η κριτική είναι απαραίτητη. Η σάτιρα είναι απαραίτητη. Η πολιτική πίεση είναι απαραίτητη.
Αλλά η φωτιά δεν είναι άποψη. Είναι φωτιά.
Και αν κάποιος πιστεύει ότι η πολιτική του θέση δεν μπορεί να σταθεί χωρίς αναπτήρα, ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξει όχι δήμαρχο, αλλά τρόπο σκέψης.
Γιατί στου Ζωγράφου έχουμε ήδη αρκετά προβλήματα: δρόμους, πεζοδρόμια, στάθμευση, καθαριότητα και δημοτικές δικαιολογίες. Δεν χρειαζόμαστε καινούργια δημοτική υπηρεσία με τίτλο:
«Τμήμα Εμπρηστικής Διαβούλευσης και Επείγουσας Πολιτικής Αντιπαράθεσης».
Zografou Pulse — Γιατί, όταν κάποιοι θέλουν να βάλουν φωτιά στη δημοκρατία, εμείς τουλάχιστον θα τους καίμε με λέξεις.
