Υπάρχουν δύο ειδών καφετέριες στην Αθήνα.

• Αυτές που υπάρχουν επειδή κάποιος αποφάσισε να ανοίξει μια καφετέρια.
• Και αυτές που μοιάζουν να ξεπήδησαν οργανικά από τη γειτονιά, σαν να ήταν πάντα εκεί.

Ο Άπιστος στον Άγιο Θωμά στο Γουδί ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Πήγα για έναν απλό καφέ. Θεωρητικά.

Γιατί πρακτικά ο Άπιστος δεν είναι απλώς ένα καφέ στο Γουδί… Είναι κάτι ανάμεσα σε παρατηρητήριο ανθρωπολογικής έρευνας, σημείο συνάντησης της γειτονιάς και χώρο όπου ο χρόνος αποφασίζει να κινείται με δικούς του κανόνες.

Κάθε τραπέζι λέει και μια ιστορία.

Στο ένα οι φοιτητές αναλύουν τα πάντα εκτός από τη σχολή τους.

Στο διπλανό κάποιοι λύνουν τα προβλήματα της χώρας με τρεις γουλιές καφέ και μισό πακέτο τσιγάρα.

Παραπέρα κάποιοι εργάζονται από το laptop με ύφος διευθύνοντος συμβούλου πολυεθνικής, ενώ το μοναδικό τους επείγον ζήτημα είναι αν θα παραγγείλουν δεύτερο freddo.

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι η καφετέρια δεν είναι μόνο ο καφές.

Είναι η ατμόσφαιρα.

Ο Άπιστος στον Άγιο Θωμά έχει ακριβώς αυτό που λείπει από πολλά σύγχρονα μαγαζιά. Δεν προσπαθεί απεγνωσμένα να γίνει κάτι που δεν είναι.

Δεν φωνάζει ότι είναι το πιο εναλλακτικό στέκι της Αθήνας.

Δεν προσπαθεί να σε πείσει ότι κάθε καφές είναι μια μεταφυσική εμπειρία.

Απλώς κάνει καλά αυτό για το οποίο υπάρχει.

Σου δίνει έναν λόγο να καθίσεις λίγο παραπάνω.

Και στις μέρες μας αυτό είναι μεγαλύτερη επιτυχία από όσο ακούγεται.

Κάπου εκεί αρχίζεις να παρατηρείς και τις λεπτομέρειες που συνήθως περνούν απαρατήρητες.

Το προσωπικό για παράδειγμα.

Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στην αδιάφορη εξυπηρέτηση, που όταν συναντάμε ευγένεια και επαγγελματισμό η πρώτη μας σκέψη είναι να ψάξουμε πού βρίσκεται η παγίδα.

Στον Άπιστο η προσπάθεια φαίνεται ειλικρινής.

Οι άνθρωποι προσπαθούν να εξυπηρετήσουν σωστά, να είναι ευγενικοί χωρίς να γίνονται φορτικοί και να διατηρούν μια επαγγελματική στάση χωρίς να μοιάζουν με ρομπότ εξυπηρέτησης πελατών.

Δεν θα σου αλλάξουν τη ζωή.

Αλλά θα σου θυμίσουν ότι η σωστή εξυπηρέτηση εξακολουθεί να υπάρχει ως έννοια.

Και αυτό πλέον θεωρείται σχεδόν καινοτομία.

Προχωρώντας στις υποδομές, φτάνουμε στο κομμάτι που κανείς δεν αναφέρει στις αξιολογήσεις αλλά όλοι θυμούνται όταν φύγουν.

Τις τουαλέτες.

Ναι, τις τουαλέτες.

Γιατί μπορεί όλοι να συζητάμε για χαρμάνια καφέ και γευστικές νότες, αλλά η πραγματική εικόνα ενός καταστήματος συχνά κρύβεται στον χώρο που επισκέπτεσαι όταν δεν σε βλέπει κανείς.

Οι εγκαταστάσεις είναι καθαρές, περιποιημένες και σε επίπεδο που ξεπερνά αρκετούς ανταγωνιστές της περιοχής.

Χωρίς υπερβολές και χωρίς σχεδιαστικές επαναστάσεις, κάνουν ακριβώς αυτό που πρέπει να κάνουν.

Λειτουργούν άψογα.

Στον τομέα της κουζίνας η προσέγγιση είναι ξεκάθαρη και προσγειωμένη.

Το μενού έχει ποικιλία, καλύπτει διαφορετικά γούστα και δεν προσπαθεί να ανακαλύψει ξανά τη γαστρονομία.

Δεν θα βρεις πειραματισμούς που απαιτούν επεξηγηματικό φυλλάδιο για να καταλάβεις τι παρήγγειλες.

Θα βρεις γνώριμες επιλογές που περιμένεις από ένα σύγχρονο καφέ και θα τις βρεις σε μια αξιοπρεπή ποικιλία.

Κάποιες φορές αυτό είναι ακριβώς που χρειάζεται ο κόσμος.

Να ξέρει τι θα παραγγείλει χωρίς να πρέπει να κάνει μεταπτυχιακό στη γαστρονομία.

Ο χώρος ακολουθεί την ίδια λογική.

Τα τραπεζοκαθίσματα είναι άνετα, η καθαριότητα βρίσκεται σε καλό επίπεδο και η διάταξη μοιάζει να έχει σχεδιαστεί από κάποιον που θυμήθηκε ότι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές ανάγκες.

Άλλοι θέλουν να βλέπουν τον δρόμο.

Άλλοι θέλουν να παρατηρούν τον κόσμο.

Άλλοι θέλουν να κρυφτούν από τον κόσμο.

Και άλλοι απλώς θέλουν να πιουν έναν καφέ χωρίς να συμμετέχουν σε κοινωνικό πείραμα.

Ο Άπιστος καταφέρνει να εξυπηρετήσει λίγο απ’ όλους.

Ακόμα και η μουσική φαίνεται να έχει βρει τη σωστή ισορροπία.

Δεν παίζει τόσο δυνατά ώστε να μετατρέψει μια συζήτηση σε διαγωνισμό φωνητικών χορδών.

Ούτε τόσο χαμηλά ώστε να αναρωτιέσαι αν το ηχοσύστημα είναι χαλασμένο.

Συνοδεύει τον χώρο διακριτικά και δημιουργεί μια αίσθηση αρμονίας που συμπληρώνει τη συνολική εμπειρία.

Τελικά, ο Άπιστος στο Γουδί δεν προσπαθεί να γίνει το πιο εναλλακτικό, το πιο ψαγμένο ή το πιο viral στέκι της Αθήνας.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του.

Σε μια εποχή όπου τα μισά μαγαζιά προσπαθούν να γίνουν influencers και τα άλλα μισά να πείσουν ότι κάθε καφές αποτελεί πνευματική εμπειρία, ο Άπιστος ακολουθεί μια πιο επικίνδυνη στρατηγική.

Κάνει απλώς τη δουλειά του σωστά.

Και το πιο ύποπτο απ’ όλα;

Μπαίνεις για έναν γρήγορο καφέ.

Κοιτάς το ρολόι.

Και ξαφνικά έχουν περάσει δύο ώρες.

Κάτι που αποδεικνύει ότι τελικά ο μόνος πραγματικά άπιστος στην υπόθεση είναι ο χρόνος.