Υπάρχει μια ερώτηση που ακούγεται τα τελευταία χρόνια πιο συχνά κι από το «πόσο πήγε ο καφές;».

«Μετά τον Μητσοτάκη ποιος;»

Και κάθε φορά που ακούγεται, το σύμπαν παγώνει για λίγα δευτερόλεπτα.

Τα πουλιά σταματούν να κελαηδούν.

Τα περιστέρια της Ομόνοιας κοιτάζουν προβληματισμένα τον ορίζοντα.

Κάπου ένας πολιτικός αναλυτής χάνει τα μαλλιά που του έχουν απομείνει.

Γιατί η ερώτηση υπονοεί ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι απλώς πρωθυπουργός.

Είναι ένα είδος πολιτικού Μεσσία.

Ένα αναγκαίο κακό.

Ένας μοναδικός άνθρωπος που κρατά την Ελλάδα όρθια πάνω από μια άβυσσο γεμάτη λαϊκισμό, χάος και λογαριασμούς ρεύματος.

Αλλά επιτρέψτε μας μια διαφορετική θεωρία.

Κι αν είναι απλά γκαντέμης;

Ας δούμε τα γεγονότα.

Αναλαμβάνει.

Και ξαφνικά αρχίζει η μεγαλύτερη συλλογή συμφορών που έχει δει η σύγχρονη ανθρωπότητα.

Πανδημία.

Καραντίνες.

Πόλεμοι.

Ενεργειακή κρίση.

Ακρίβεια.

Πληθωρισμός.

Φωτιές.

Πλημμύρες.

Στεγαστική παράνοια.

Διεθνής αστάθεια.

Τεχνητή νοημοσύνη.

Και μια γενική αίσθηση ότι ζούμε σε δοκιμαστική έκδοση της Αποκάλυψης.

Φυσικά οι ειδικοί επιμένουν ότι όλα αυτά είναι σύνθετα διεθνή φαινόμενα.

Οι οικονομολόγοι μιλούν για παγκόσμιες αγορές.

Οι επιστήμονες για πανδημίες.

Οι γεωπολιτικοί αναλυτές για πολέμους.

Ενώ ο μέσος Έλληνας έχει βγάλει ήδη το συμπέρασμα:

«Ρε φίλε, μήπως είναι γρουσούζης;»

Η θεωρία που δεν θέλει να συζητήσει το σύστημα

Σκεφτείτε το.

Έχει δοκιμάσει ποτέ κανείς να αλλάξει πρωθυπουργό απλώς για να δει αν θα σταματήσουν οι φυσικές καταστροφές;

Όχι.

Έχει γίνει κάποιο επιστημονικό πείραμα;

Όχι.

Υπάρχει έρευνα;

Όχι.

Άρα πώς ξέρουμε ότι δεν φταίει;

Σκάκι στην πολιτική επιστήμη.

Το επιχείρημα των υποστηρικτών

Και τότε εμφανίζεται η γνωστή φωνή.

«Ναι αλλά μετά τον Μητσοτάκη ποιος;»

Αγαπητέ φίλε.

Με όλο τον σεβασμό.

Μετά τον Μητσοτάκη μπορεί να είναι ένας λογιστής από το Περιστέρι.

Ένας συνταξιούχος ναυτικός.

Ένας ιδιοκτήτης καντίνας.

Ένας τύπος που βρέθηκε κατά λάθος σε δημοσκόπηση.

Ένα χρυσόψαρο.

Μια γλάστρα με βασιλικό.

Δεν εξετάζουμε καν αν θα κυβερνήσουν καλύτερα.

Η συζήτηση είναι αν θα συνεχιστεί αυτή η κοσμική κακοτυχία που έχει πέσει πάνω στον πλανήτη από το 2019 και μετά.

Η μεγάλη παρεξήγηση

Το αστείο είναι ότι όσοι λένε «μετά τον Μητσοτάκη ποιος;» πιστεύουν ότι κάνουν βαθιά πολιτική ανάλυση.

Στην πραγματικότητα μοιάζουν με ανθρώπους που βρίσκονται σε ένα εστιατόριο όπου καίγεται η κουζίνα και φωνάζουν:

«Ναι αλλά αν φύγει ο μάγειρας ποιος θα ψήνει τα σουβλάκια;»

Αδελφέ.

Αυτή τη στιγμή φλέγεται το κτίριο.

Το πρόβλημα δεν είναι το μενού.

Η αθάνατη ελληνική συνήθεια

Βέβαια η αλήθεια είναι πως το συγκεκριμένο επιχείρημα δεν αφορά τον Μητσοτάκη.

Αφορά εμάς.

Γιατί στην Ελλάδα δεν ψηφίζουμε πάντα αυτόν που θέλουμε.

Ψηφίζουμε αυτόν που φοβόμαστε λιγότερο.

Και μετά περνάμε τέσσερα χρόνια εξηγώντας γιατί τελικά δεν ήταν και τόσο κακή επιλογή.

Μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενος.

Τον οποίο θα υπερασπιζόμαστε με το ίδιο ακριβώς επιχείρημα.

Επίλογος

Οπότε, μετά τον Μητσοτάκη ποιος;

Δεν ξέρουμε.

Πραγματικά δεν ξέρουμε.

Αλλά αν την επόμενη μέρα σταματήσουν οι πανδημίες, πέσει ο πληθωρισμός, ηρεμήσει η γεωπολιτική κατάσταση και δεν εμφανιστεί καμία νέα βιβλική συμφορά για έξι συνεχόμενους μήνες…

…θα έχουμε επιτέλους την απάντηση που φοβόταν να δώσει το πολιτικό σύστημα.

Ίσως τελικά να μην ήταν θέμα πολιτικής.

Ίσως να ήταν θέμα ξεματιάσματος. 🍀🧿

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί πολιτική σάτιρα. Αν πιστεύετε ότι ένας Έλληνας πρωθυπουργός ελέγχει πανδημίες, πολέμους, σεισμούς, πληθωρισμό και την πορεία της ανθρωπότητας, το άρθρο μάλλον δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ημέρας σας. 😏