Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία αποκαλύπτει τις πραγματικές της αγωνίες.

Όχι, δεν μιλάμε για την υγεία. Ούτε για την οικονομία. Ούτε για τους πολέμους, τις γεωπολιτικές αναταράξεις, την ακρίβεια στα βασικά αγαθά ή την κατάρρευση κάθε έννοιας μακροπρόθεσμου σχεδιασμού.

Μιλάμε φυσικά για τον καφέ των 5 ευρώ.

Εκεί χτυπά η καρδιά του σύγχρονου ελληνικού δράματος.

Ο Καφές ως Εθνικό Ίδρυμα

Ο Έλληνας δεν πηγαίνει για καφέ επειδή διψάει.

Αν ήταν έτσι, θα έπινε νερό.

Πηγαίνει γιατί ο καφές είναι:

• Θεσμός

• Φιλοσοφική πράξη

• Κοινωνικό γεγονός

• Άλλοθι για να μην κάνεις τίποτα επί τρεις ώρες

Είναι η τελετουργία του να κοιτάς το κενό και κάθε δέκα λεπτά να αναρωτιέσαι:

«Πού πάει αυτή η χώρα;»

Και τώρα ξαφνικά, για να μπορέσεις να κοιτάξεις το κενό, πρέπει να δώσεις 5 ευρώ.

Δηλαδή σχεδόν όσα κόστιζε κάποτε ένα κανονικό γεύμα.

Η Μεγάλη Υπαρξιακή Κρίση

Η χώρα που έχτισε:

• πολιτικές αναλύσεις

• ερωτικές απογοητεύσεις

• επιχειρηματικά σχέδια

• ποδοσφαιρικές επαναστάσεις

• φιλοσοφικές αναζητήσεις

πάνω από έναν φραπέ, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα βαθύ ερώτημα:

Πόσο κοστίζει η περισυλλογή

Πόσο χρεώνεται η αργή παρατήρηση της ζωής;

Και κυρίως, πόσο αξίζει να κάθεσαι τρεις ώρες στο ίδιο τραπέζι πίνοντας τον ίδιο καφέ;

Η Άνοδος του Καφέ Πακέτο

Οι πιο ψύχραιμοι αναλυτές προβλέπουν ήδη μια ιστορική μετακίνηση πληθυσμών προς τον καφέ πακέτο.

Τα 2,5 ευρώ αρχίζουν να μοιάζουν με επενδυτική ευκαιρία.

Το νέο πακέτο περιλαμβάνει:

• Έναν καφέ στο χέρι

• Ένα μπουκαλάκι νερό

• Ένα παγκάκι

• Μερικά περιστέρια

• Τις ίδιες ακριβώς σκέψεις που θα έκανες και στην καφετέρια

Με τη διαφορά ότι σου μένουν και λεφτά στην τσέπη.

Πρόκειται για επανάσταση.

Μια νέα σχολή σκέψης γεννιέται.

Ο Στωικισμός του Πακέτου

Η Φιλοσοφία του Take Away

Η Μεταφυσική του Πλαστικού Καπακιού

Το Μόνιμο Επιχείρημα

Φυσικά κάπου εδώ η εστίαση θα βγει να εξηγήσει για ακόμη μία φορά ότι τα πράγματα είναι δύσκολα.

Υπάρχουν:

• Τα ενοίκια

• Οι εισφορές

• Το ΦΠΑ

• Οι λογαριασμοί

• Οι υγειονομικές απαιτήσεις

• Τα λειτουργικά έξοδα

Όλα σωστά.

Μόνο που αυτά υπήρχαν και πέρυσι.

Υπήρχαν και πρόπερσι.

Υπήρχαν και πριν από δέκα χρόνια.

Όπως υπήρχε πάντα και το άλλο μικρό πρόβλημα.

Ο πελάτης.

Αυτός ο ενοχλητικός άνθρωπος που πρέπει να έχει χρήματα για να πληρώσει.

Και όταν ο πελάτης αρχίζει να κάνει πράξεις με κομπιουτεράκι για έναν καφέ, συνήθως δεν είναι καλό σημάδι.

Το Πραγματικό Κοινωνικό Ζήτημα

Το ενδιαφέρον όμως είναι αλλού.

Αν φύγει ο καφές από το τραπέζι, τι τον αντικαθιστά;

Πού θα πάει:

• ο συνειδητά αργόσχολος

• ο κατά επιλογή τεμπέλης

• ο συνταξιούχος

• ο ελεύθερος επαγγελματίας που βγήκε για μισή ώρα και γύρισε τέσσερις ώρες μετά

• ο μεγαλομικροεισοδηματίας που κοιτάζει το κινητό του και νιώθει ότι διοικεί πολυεθνική

Πού θα μεταφερθεί αυτή ολόκληρη η κοινωνική τάξη των ανθρώπων που δεν αγοράζουν καφέ;

Αγοράζουν χρόνο.

Γιατί αυτό ήταν πάντα το πραγματικό προϊόν.

Όχι η καφεΐνη.

Ο χρόνος.

Η άδεια να μην κάνεις τίποτα.

Η νομιμοποίηση της αδράνειας.

Η κοινωνικά αποδεκτή τεμπελιά.

Και τώρα αυτό το προνόμιο αρχίζει να γίνεται ακριβό.

Ίσως υπερβολικά ακριβό.

Τα Πραγματικά Προβλήματα

Η ανθρωπότητα θα επιβιώσει.

Η Ελλάδα θα συνεχίσει να γυρίζει.

Οι κυβερνήσεις θα πέφτουν.

Οι κρίσεις θα έρχονται και θα φεύγουν.

Οι αγορές θα ανεβοκατεβαίνουν.

Οι γεωπολιτικές εντάσεις θα πολλαπλασιάζονται.

Θα συνεχίσουν να υπάρχουν:

• Καρκίνοι

• Προβλήματα υγείας

• Οικονομικές δυσκολίες

• Πολιτικές κρίσεις

• Παγκόσμιες αναταράξεις

Αλλά σήμερα δεν συζητάμε γι’ αυτά.

Το Μεγάλο Ερώτημα

Σήμερα η κοινωνία έχει ένα σοβαρότερο θέμα να λύσει.

Αξίζει ο στοχασμός 5 ευρώ;

δεν ξέρω.

Αλλά αν συνεχίσουν έτσι οι τιμές,

η φιλοσοφία θα μετακομίσει στα παγκάκια.