Μέχρι πριν λίγες μέρες οι περισσότεροι Έλληνες είχαμε μια αρκετά απλή σχέση με την κβαντική φυσική.

Ξέραμε ότι υπάρχει.

Ξέραμε ότι είναι δύσκολη.

Ξέραμε ότι κάπου εμπλέκεται μια γάτα που είναι ταυτόχρονα ζωντανή και πεθαμένη.

Και αυτό ήταν υπεραρκετό.

Ξαφνικά όμως, μέσα σε μερικές ημέρες, η χώρα αναβαθμίστηκε.

Γίναμε όλοι κβαντολόγοι.

Άνοιξες τηλεόραση;

Κβαντική ιατρική.

Άνοιξες Facebook;

Βιοσυντονισμός.

Μπήκες σε σχόλια;

Συχνότητες, κύτταρα, ενέργειες, πλασμαφαίρεση, ηλεκτρόνια και ένας κύριος από το Περιστέρι που εξηγεί στον άλλον ότι «η επιστήμη τα ξέρει αυτά χρόνια αλλά δεν τα λένε».

Εντυπωσιακή εβδομάδα για την ελληνική επιστημονική κοινότητα.

Από το «τι είναι αυτό;» στο διδακτορικό σε 48 ώρες

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα επιτέλους απέδειξε πόσο γρήγορο μπορεί να γίνει.

Δευτέρα:

«Τι είναι κβαντική ιατρική;»

Τρίτη:

«Ναι, αλλά ο βιοσυντονισμός δουλεύει σε συγκεκριμένες συχνότητες.»

Τετάρτη:

«Δεν έχεις καταλάβει πώς λειτουργεί η ενεργειακή πληροφορία του κυττάρου.»

Πέμπτη:

Καθηγητής Κβαντικής Παθολογίας στο Facebook University.

Χωρίς εξεταστική.

Χωρίς εργαστήριο.

Χωρίς καν να χρειαστεί να μάθουμε τι είναι κβαντομηχανική.

Πτυχίο με fast track διαδικασία.

Γιατί «κβαντικό»;

Γιατί η λέξη είναι καταπληκτική.

Προσδίδει κύρος στα πάντα.

Δεν λες:

«Σας βάζουμε κάποια ηλεκτρόδια και βλέπουμε κάτι γραφήματα.»

Ακούγεται φτωχό.

Λες:

«Πραγματοποιούμε κβαντική ανάλυση του ενεργειακού πεδίου του οργανισμού.»

Άλλο επίπεδο.

Το ίδιο πράγμα μπορεί να έχει καλώδιο USB από πίσω, αλλά εσύ αισθάνεσαι ότι μπήκες στο CERN.

Γενικά η λέξη «κβαντικό» είναι το premium της επιστήμης.

Όπως στα ξενοδοχεία βάζουμε «boutique».

Στα burger «gourmet».

Στις πολυκατοικίες «luxury residences».

Και όταν θέλουμε κάτι να μοιάζει πολύ επιστημονικό:

quantum.

Τα βασικά προσόντα του κβαντολόγου

Δεν χρειάζονται πολλά.

Ένα λευκό δωμάτιο.

Ένα laptop.

Ένα μηχάνημα με καλώδια.

Δύο μπλε φωτάκια.

Και μια οθόνη με ένα ανθρώπινο σώμα σε χρώματα.

Όσο περισσότερα χρώματα, τόσο μεγαλύτερη η επιστημονική εγκυρότητα.

Πράσινο στο στομάχι;

Καλά πάμε.

Κόκκινο στο συκώτι;

Κάτι έχουμε.

Μωβ γύρω από τον εγκέφαλο;

Κβαντικό.

Κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει.

Αλλά ομολογουμένως φαίνεται υπέροχο σε PowerPoint.

Και μετά μπαίνει η μεγάλη πεντάδα

Κάθε σωστή κβαντική συζήτηση οφείλει να περιλαμβάνει συγκεκριμένες λέξεις.

Ενέργεια.

Συχνότητα.

Δόνηση.

Τοξίνες.

Εξισορρόπηση.

Αν χωρέσεις και τις πέντε στην ίδια πρόταση, παίρνεις αυτόματα μεταπτυχιακό.

Για παράδειγμα:

«Η χαμηλή ενεργειακή δόνηση δημιουργεί διαταραχή στις κυτταρικές συχνότητες και χρειάζεται εξισορρόπηση για την αποβολή των τοξινών.»

Πολύ δυνατό.

Δεν ξέρεις ακριβώς τι ειπώθηκε.

Αλλά νιώθεις ότι κάτι σοβαρό συνέβη.

Και αυτό είναι το σημαντικό.

Η επιστήμη βέβαια έχει ένα μικρό πρόβλημα

Θέλει αποδείξεις.

Πολύ κουραστικό.

Μελέτες.

Δεδομένα.

Επαναληψιμότητα.

Στατιστική.

Δημοσιεύσεις.

Έλεγχο από άλλους επιστήμονες.

Πράγματα αντιπαραγωγικά.

Γιατί ο άλλος δεν ήρθε για να ακούσει:

«Τα στοιχεία δεν επαρκούν ακόμη για ασφαλές συμπέρασμα.»

Ήρθε για να ακούσει:

«Βρήκαμε πού είναι το πρόβλημα.»

Ακόμα καλύτερα:

«Το μηχάνημα το βρήκε.»

Εδώ πλέον τελειώνει η κουβέντα.

Το μηχάνημα μίλησε.

Ποιοι είμαστε εμείς για να αμφισβητήσουμε ένα μηχάνημα που κάνει μπιπ;

Και υπάρχει πάντα ο ατράνταχτος μάρτυρας

«Εγώ πάντως πήγα και ένιωσα καλύτερα.»

Τέλος.

Case closed.

Οι επιστήμονες μπορούν να πάνε σπίτια τους.

Γιατί έχουμε πλέον το πιο ισχυρό ερευνητικό πρωτόκολλο που δημιούργησε ποτέ η ανθρωπότητα:

ο γνωστός ενός γνωστού.

«Η ξαδέρφη μιας φίλης μου πήγε.»

«Και;»

«Άλλος άνθρωπος.»

Πόσες συνεδρίες;

Δεν γνωρίζουμε.

Τι είχε;

Δεν γνωρίζουμε.

Τι άλλαξε;

Δεν γνωρίζουμε.

Αλλά ήταν άλλος άνθρωπος.

Peer review ολοκληρώθηκε.

Ο Schrödinger δεν είχε προβλέψει την Ελλάδα

Ο άνθρωπος έφτιαξε ένα νοητικό πείραμα με μια γάτα.

Πού να φανταστεί ότι σχεδόν έναν αιώνα μετά θα καθόταν κάποιος στην Ελλάδα και θα χρησιμοποιούσε την κβαντομηχανική για να εξηγήσει γιατί χρειάζεσαι οκτώ συνεδρίες βιοσυντονισμού.

Θα ξανάβαζε τη γάτα στο κουτί.

Και πιθανότατα θα έμπαινε κι αυτός μαζί.

Πάντως υπάρχει ένα φαινόμενο απολύτως μετρήσιμο

Το οικονομικό.

Εκεί η κβαντική θεωρία γίνεται ξαφνικά εξαιρετικά απλή.

Πριν από τη συνεδρία:

τα χρήματα βρίσκονται στον λογαριασμό σου.

Μετά τη συνεδρία:

δεν βρίσκονται.

Ούτε υπέρθεση.

Ούτε αβεβαιότητα.

Ούτε παράλληλα σύμπαντα.

Κανονικότατη χρέωση POS.

Η μόνη φυσική που δεν σηκώνει αμφισβήτηση.

Το αστείο τελειώνει κάπου εδώ

Γιατί όλο αυτό είναι πολύ διασκεδαστικό όσο μιλάμε θεωρητικά.

Γίνεται αρκετά λιγότερο διασκεδαστικό όταν απέναντι βρίσκεται ένας άνθρωπος φοβισμένος ή άρρωστος.

Εκεί δεν υπάρχει χώρος για εύκολες υποσχέσεις.

Ούτε για επιστημονικές λέξεις που χρησιμοποιούνται σαν ντεκόρ.

Γιατί ένας άνθρωπος που ανησυχεί για την υγεία του δεν χρειάζεται περισσότερο εντυπωσιασμό.

Χρειάζεται περισσότερη σαφήνεια.

Και όταν κάποιος ισχυρίζεται ότι μπορεί να θεραπεύσει, να διαγνώσει ή να «εξισορροπήσει» πράγματα, μια λέξη έχει μεγαλύτερη σημασία από όλες τις υπόλοιπες:

απόδειξη.

Οπότε ναι.

Ζούμε ήδη στην εποχή της κβαντικής ιατρικής.

Ή τουλάχιστον της κβαντικής ορολογίας.

Γιατί πλέον στην Ελλάδα αρκεί ένα μηχάνημα, πέντε δύσκολες λέξεις και αρκετή αυτοπεποίθηση για να ανοίξει ολόκληρο επιστημονικό σύμπαν.

Και αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμη, μάλλον έχεις μείνει πίσω.

Οι υπόλοιποι έχουμε ήδη τελειώσει το πρώτο εξάμηνο.

Κάποιοι δίνουν και συμβουλές.

Οπότε η ερώτηση πλέον είναι μία:

Εσύ έγινες κβαντολόγος ή ακόμα;

Γιατί έτσι όπως πάμε, μέχρι την Παρασκευή θα έχουμε ειδικότητα.

Και από Δευτέρα…

ραντεβού κατόπιν κβαντικής συνεννόησης.