Υπάρχουν κάποιες φράσεις που στον Δήμο Ζωγράφου έχουν αποκτήσει πλέον σχεδόν θεσμικό χαρακτήρα.

«Δεν έχουμε προσωπικό».

Είναι η φράση-μπαλαντέρ.

Δεν λειτουργεί κάτι όπως πρέπει;

Δεν έχουμε προσωπικό.

Μειώνεται ένα ωράριο;

Δεν έχουμε προσωπικό.

Κλείνει μια υπηρεσία για κάποιες ώρες;

Δεν έχουμε προσωπικό.

Ο πολίτης πρέπει να προσαρμόσει τη ζωή του στο πρόγραμμα της υπηρεσίας;

Μαντέψτε.

Δεν έχουμε προσωπικό.

Και τώρα ήρθε η σειρά των ΚΕΠ.

Ο Δήμος ανακοίνωσε ότι τα δύο ΚΕΠ Ζωγράφου περνούν σε ωράριο 07:45–15:00, Δευτέρα έως Παρασκευή, χωρίς απογευματινή λειτουργία και χωρίς Σάββατο, επικαλούμενος αυξημένες υπηρεσιακές ανάγκες και σημαντική μείωση του διαθέσιμου ανθρώπινου δυναμικού.

Και κάπου εδώ ο δημότης κάνει την απολύτως λογική ερώτηση:

Ωραία. Και πάλι δεν έχουμε προσωπικό;

Γιατί το έχουμε ξανακούσει.

Και όχι μία φορά.

Τον Δεκέμβριο του 2025, ο ίδιος ο Δήμος μιλούσε για «σημαντική έλλειψη προσωπικού» ως ένα από τα προβλήματα που περιορίζουν την ικανότητα των Δήμων να παρέχουν επαρκείς υπηρεσίες.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι σήμερα ανακαλύψαμε πως υπάρχει ζήτημα στελέχωσης.

Το πρόβλημα είναι ότι η έλλειψη προσωπικού μοιάζει να έχει γίνει η μόνιμη απάντηση σε κάθε ερώτηση που αφορά τη λειτουργία των υπηρεσιών.

Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.

Γιατί όταν ακούς «δεν έχουμε προσωπικό», κάποια στιγμή ρωτάς: πόσο προσωπικό έχουμε;

Ο Δήμος Ζωγράφου δεν είναι ένα περίπτερο με έναν υπάλληλο που πρέπει να κάνει ταυτόχρονα τα πάντα.

Υπάρχει ένας μεγάλος δημοτικός μηχανισμός, με εργαζόμενους σε καθαριότητα, πράσινο, κοινωνικές δομές, διοικητικές υπηρεσίες, παιδικούς σταθμούς, αθλητισμό, πολιτισμό και δεκάδες ακόμη δραστηριότητες.

Και ο ίδιος ο Δήμος συνεχίζει να προκηρύσσει και να προσλαμβάνει προσωπικό.

Μόνο μέσα στο 2026 βλέπουμε, για παράδειγμα, προσλήψεις για κοινωνικές δομές, αλλά και προσλήψεις για την καθαριότητα, μεταξύ άλλων.

Άρα το ερώτημα δεν είναι:

«Υπάρχουν εργαζόμενοι στον Δήμο;»

Φυσικά και υπάρχουν.

Το ερώτημα είναι:

«Υπάρχει το κατάλληλο προσωπικό, στη σωστή υπηρεσία, στον σωστό χρόνο και με τέτοια κατανομή ώστε οι υπηρεσίες να μπορούν να λειτουργούν όπως πρέπει;»

Γιατί αυτά είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.

Ο δημότης δεν ενδιαφέρεται πόσους υπαλλήλους έχεις στο οργανόγραμμα

Και πολύ σωστά.

Ο δημότης ενδιαφέρεται αν μπορεί να εξυπηρετηθεί.

Αν σχολάει στις 16:00 και το ΚΕΠ κλείνει στις 15:00, η πληροφορία «ο Δήμος έχει προσωπικό» δεν του λύνει απολύτως τίποτα.

Αν ο ηλικιωμένος πρέπει να πάει πρωί.

Αν ο εργαζόμενος πρέπει να πάρει άδεια.

Αν ο φοιτητής έχει μάθημα.

Αν κάποιος εργάζεται μέχρι το μεσημέρι.

Αν το Σάββατο ήταν η μοναδική ημέρα που μπορούσε να εξυπηρετηθεί.

Όλοι αυτοί πλέον έχουν μία λύση.

Να βρουν χρόνο που δεν έχουν.

Γιατί, όπως φαίνεται, το ωράριο της υπηρεσίας είναι δεδομένο.

Ο χρόνος του δημότη είναι το μεταβλητό μέγεθος.

Και εδώ υπάρχει μια υπέροχη ελληνική αντίφαση

Από τη μία πλευρά λέμε ότι θέλουμε έναν σύγχρονο, ψηφιακό, αποτελεσματικό Δήμο.

Από την άλλη, όταν μια υπηρεσία αντιμετωπίζει πρόβλημα στελέχωσης, η λύση είναι:

κόβουμε ώρες λειτουργίας.

Είναι λίγο σαν να σου χαλάσει το αυτοκίνητο και αντί να φτιάξεις τη μηχανή να αποφασίζεις ότι από εδώ και πέρα θα οδηγείς μόνο Τρίτη και Πέμπτη.

Τεχνικά;

Το αυτοκίνητο συνεχίζει να υπάρχει.

Πρακτικά;

Καλή τύχη.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι οι εργαζόμενοι

Και αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο.

Οι εργαζόμενοι στα ΚΕΠ δεν ευθύνονται για το γεγονός ότι δεν επαρκεί το προσωπικό.

Το αντίθετο.

Αν υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν με αυξημένο φόρτο, αυτοί είναι οι τελευταίοι που πρέπει να στοχοποιηθούν.

Το πραγματικό ερώτημα απευθύνεται στη διοίκηση:

Πώς γίνεται ένας Δήμος να επικαλείται διαρκώς την έλλειψη προσωπικού και η συζήτηση να τελειώνει εκεί;

Ποια είναι η πραγματική εικόνα της στελέχωσης;

Πόσες είναι οι οργανικές θέσεις;

Πόσες είναι καλυμμένες;

Πόσες κενές;

Πόσοι εργαζόμενοι υπηρετούν πραγματικά σήμερα;

Πόσοι βρίσκονται σε κάθε διεύθυνση;

Πόσοι χρειάζονται τα ΚΕΠ για να λειτουργούν στο προηγούμενο ωράριο;

Και κυρίως:

Ποιο είναι το σχέδιο για να επιστρέψει το απογευματινό και το Σαββατιάτικο ωράριο;

Γιατί το «όταν βελτιωθούν οι συνθήκες στελέχωσης» είναι λίγο σαν το ελληνικό «θα σε πάρω τηλέφωνο».

Μπορεί να γίνει.

Μπορεί και όχι.

Μέχρι τότε, ο πολίτης ας προσαρμοστεί

Και κάπως έτσι καταλήγουμε πάλι στο ίδιο έργο.

Η υπηρεσία έχει πρόβλημα.

Η υπηρεσία μειώνει το ωράριό της.

Ο πολίτης χάνει επιλογές.

Και όλοι μαζί κοιτάμε τον πολίτη και του λέμε:

«Κατανόηση.»

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.

Ο πολίτης δεν ζητάει χάρη.

Δεν ζητάει να ανοίξει το ΚΕΠ στις τρεις τα ξημερώματα.

Ζητάει απλώς μια δημόσια υπηρεσία να είναι διαθέσιμη με τρόπο που να μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας άνθρωπος ο οποίος έχει επίσης… δουλειά.

Και κάπου εδώ ίσως πρέπει να αλλάξει λίγο η ερώτηση.

Όχι:

«Γιατί δεν έχουμε προσωπικό;»

Αλλά:

«Τι κάνουμε με το προσωπικό που έχουμε και τι χρειάζεται να κάνουμε για να έχουμε αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε;»

Γιατί το «δεν έχουμε προσωπικό» ως μόνιμη επωδός μπορεί να εξηγεί ένα πρόβλημα.

Δεν μπορεί όμως να αποτελεί για πάντα τη λύση του προβλήματος.

Και αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο θα έχουμε έναν Δήμο που θα λειτουργεί άψογα.

Αρκεί να μην χρειαστεί να τον χρησιμοποιήσεις.