Υπήρχε μια μικρή, σχεδόν μεταφυσική περίοδος μέσα στο καλοκαίρι που η Αθήνα είχε αρχίσει να αναπνέει.

Οι δρόμοι άδειοι.
Τα φανάρια λειτουργούσαν περισσότερο ως διακοσμητικά.
Έκανες διαδρομή χωρίς να προλάβεις να μεγαλώσεις τρία χρόνια.
Έβγαινες από το σπίτι και δεν χρειαζόσουν ψυχοθεραπεία πριν φτάσεις στον προορισμό σου.

Και τότε, ξαφνικά, τέλος.

Οι Αθηναίοι επέστρεψαν.

Όλοι.

Μαζί.

Ταυτόχρονα.

Γιατί προφανώς κάπου υπάρχει μια μυστική επιτροπή που αποφασίζει ότι στις αρχές Σεπτεμβρίου πρέπει να πάρουν όλοι το αυτοκίνητό τους στις 8:17 το πρωί και να κατευθυνθούν προς το ίδιο ακριβώς σημείο.

Και έτσι, η Αθήνα ξαναγίνεται Αθήνα.

Το αυτοκίνητο ξαναμπήκε στη ζωή μας

Τόσο καιρό το είχαμε ξεχάσει.

Είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε άσφαλτο ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Να βρίσκουμε θέση να παρκάρουμε. Να διασχίζουμε έναν δρόμο χωρίς να υπολογίζουμε αν θα προλάβουμε να περάσουμε πριν μετατραπεί το φανάρι σε τρίωρη διαβούλευση.

Τώρα όμως ήρθε η επιστροφή στην κανονικότητα.

Το αυτοκίνητο μπροστά σου κινείται με ταχύτητα χελώνας που έχει χάσει τον προσανατολισμό της.

Το αυτοκίνητο πίσω σου θεωρεί ότι αν δεν ξεκινήσεις ακριβώς 0,3 δευτερόλεπτα μετά το πράσινο, καταστρέφεις την οικονομία της χώρας.

Και κάπου δίπλα υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που έχει αποφασίσει ότι η Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης είναι προσωπική του λωρίδα express.

Γιατί έτσι.

Είμαστε λαός που αντιμετωπίζει τον ΚΟΚ σαν πρόταση.

Το πρωινό μποτιλιάρισμα: η καθημερινή μας γυμναστική

Ξεχάστε γυμναστήρια.

Δεν χρειάζονται.

Το πραγματικό cardio βρίσκεται στην Κηφισίας.

Στο μποτιλιάρισμα γυμνάζεις τα πάντα.

Πόδι στον συμπλέκτη.
Χέρι στο λεβιέ.
Κεφάλι δεξιά–αριστερά.
Νεύρα σε πλήρη ανάπτυξη.

Και φυσικά, υπάρχει η περίφημη τεχνική:

«Άσε να μπω λίγο μπροστά γιατί βιάζομαι.»

Το «λίγο» στην Αθήνα είναι επιστημονικός όρος.

Μπορεί να σημαίνει μισό μέτρο.

Μπορεί να σημαίνει τρία αυτοκίνητα.

Μπορεί να σημαίνει «θα μπω μπροστά από όλους και αν κορνάρεις θα σε κοιτάξω σαν να έχεις πρόβλημα».

Η μεγάλη επιστροφή του κορναρίσματος

Μαζί με τους Αθηναίους επιστρέφει και ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά μας στοιχεία:

η κόρνα.

Δεν ξέρουμε πάντα γιατί κορνάρουμε.

Αλλά κορνάρουμε.

Ο μπροστινός δεν ξεκινάει στο πρώτο χιλιοστό του δευτερολέπτου;

Κόρνα.

Έχει κίνηση μπροστά;

Κόρνα.

Έχει κίνηση πίσω;

Κόρνα.

Έχει πανσέληνο;

Δεν αποκλείεται.

Η κόρνα στην Αθήνα δεν είναι πλέον μέσο επικοινωνίας.

Είναι τρόπος ζωής.

Είναι η κραυγή ενός ανθρώπου που έχει καταλάβει ότι θα φτάσει στη δουλειά του επτά λεπτά αργότερα και θεωρεί ότι αυτό αποτελεί προσωπική τραγωδία.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται το παρκάρισμα

Αχ, το παρκάρισμα.

Η μεγάλη ελληνική σχολή πολεοδομικής φιλοσοφίας.

Πεζοδρόμιο;

Ιδανική θέση.

Ράμπα ΑμεΑ;

Premium parking.

Διάβαση πεζών;

VIP.

Διπλοπαρκάρισμα;

«Μισό λεπτό θα κάνω.»

Το «μισό λεπτό» είναι ίσως η μεγαλύτερη χρονική μονάδα της Αθήνας.

Μπορεί να διαρκέσει από 30 δευτερόλεπτα μέχρι την επόμενη κυβέρνηση.

Και φυσικά, όταν κάποιος του επισημάνει ότι εμποδίζει, υπάρχει πάντα η αποστομωτική απάντηση:

«Μα όλοι έτσι κάνουν.»

Ναι.

Και κάπως έτσι χτίζονται οι πολιτισμοί.

Η Αθήνα δεν έχει κίνηση. Έχει κοινωνικό πείραμα.

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα.

Είναι ότι έχουμε καταφέρει να μετατρέψουμε κάθε μετακίνηση σε μικρή κοινωνική σύγκρουση.

Ο ένας βιάζεται.

Ο άλλος δεν ξέρει πού πάει.

Ο τρίτος ψάχνει πάρκινγκ.

Ο τέταρτος μιλάει στο τηλέφωνο.

Ο πέμπτος έχει αποφασίσει ότι οι κανόνες είναι για τους άλλους.

Και όλοι μαζί συμμετέχουμε στο μεγαλύτερο escape room της χώρας:

«Βρες πώς θα φτάσεις στον προορισμό σου χωρίς να βρίσεις κανέναν.»

Spoiler:

Δεν υπάρχει έξοδος.

Καλώς ήρθες πίσω, Αθήνα

Το καλοκαίρι τελείωσε.

Οι βαλίτσες μπήκαν στις ντουλάπες.

Οι φωτογραφίες από τα νησιά ανέβηκαν στα social.

Το «περάσαμε τέλεια» ειπώθηκε για τελευταία φορά.

Και τώρα επιστρέψαμε.

Στις δουλειές.

Στις υποχρεώσεις.

Στα φανάρια.

Στο ψάξιμο για πάρκινγκ.

Στο «πού πας ρε φίλε;».

Στο «μαλάκα, έχει κίνηση από εδώ;».

Και κυρίως στην υπέροχη καθημερινή αθηναϊκή παράδοση του να χρειάζεσαι 45 λεπτά για μια απόσταση που θα έκανες σε 12 αν ήσουν σε οποιαδήποτε φυσιολογική πόλη.

Αλλά μην ανησυχείτε.

Θα συνηθίσουμε ξανά.

Άλλωστε αυτό κάνουμε κάθε χρόνο.

Φεύγουμε για λίγες μέρες, θυμόμαστε πώς είναι να ζεις σαν άνθρωπος και μετά επιστρέφουμε στην Αθήνα για να αποδείξουμε ότι τελικά η μνήμη είναι υπερεκτιμημένη.

Καλό φθινόπωρο.

Και καλή τύχη στους δρόμους.

Θα τη χρειαστείτε περισσότερο από το GPS.