Συγχαρητήρια.

Πέρασες στη σχολή που ήθελες. Οι γονείς σου δάκρυσαν από συγκίνηση, οι θείες σε βάφτισαν “επιστήμονα”, το Facebook γέμισε συγχαρητήρια και κάπου εκεί άρχισε η μεγαλύτερη παρεξήγηση της ζωής σου.

Γιατί άλλο οι σπουδές στην Αθήνα κι άλλο αυτό που έχεις στο μυαλό σου από τις αμερικάνικες ταινίες.

Δεν θα περπατάς ανάμεσα σε καταπράσινες πανεπιστημιουπόλεις κρατώντας έναν καφέ και συζητώντας φιλοσοφία.

Θα περπατάς ανάμεσα σε έργα που ξεκίνησαν όταν ήσουν Γυμνάσιο, σε πεζοδρόμια που θεωρούνται extreme sport και θα αναρωτιέσαι αν η σχολή σου βρίσκεται όντως εκεί ή αποτελεί urban legend.

Το πρώτο μάθημα δεν είναι η σχολή.

Είναι το σπίτι.

Θα ανοίξεις αγγελίες.

Θα δεις:

“35 τετραγωνικά.”

Θα πας.

Θα είναι 22.

“Πλήρως ανακαινισμένο.”

Ναι.

Το 1998.

“Φωτεινό.”

Αν ανοίξεις και τις τέσσερις λάμπες μαζί.

“Ιδανικό για φοιτητές.”

Που σημαίνει ότι ο ιδιοκτήτης ξέρει πως δεν έχεις άλλη επιλογή.

Και κάπως έτσι θα δώσεις ένα ενοίκιο που θυμίζει μικρό στεγαστικό δάνειο για να μένεις σε ένα διαμέρισμα όπου η κουζίνα και το μπάνιο έχουν σχέση πιο στενή κι από συγγενείς πρώτου βαθμού.

Μετακινήσεις.

Θεωρητικά υπάρχουν.

Πρακτικά θα μάθεις να υπολογίζεις αποστάσεις σε:

“Έχει απεργία;”

“Έχει πορεία;”

“Έχει έργα;”

“Έχει λεωφορείο ή είναι μύθος;”

Θα δεις το λεωφορείο να έρχεται.

Θα χαρείς.

Θα σταματήσει.

Θα ανοίξει η πόρτα.

Θα κοιτάξεις μέσα.

Και θα αναρωτηθείς αν είναι μέσο μεταφοράς ή πρόγραμμα κοινωνικής συγκατοίκησης.

Η Πανεπιστημιούπολη.

Μια ολόκληρη πόλη μέσα στην πόλη.

Με γάτες.

Σκύλους.

Περιστέρια.

Κυλικεία.

Ατελείωτες ανηφόρες.

Και έναν συμφοιτητή που βρίσκεται στο 12ο εξάμηνο και εξακολουθεί να σου λέει:

“Από του χρόνου τελειώνω.”

Τον ακούς πρώτη μέρα.

Τον ακούς δεύτερο έτος.

Τον ακούς όταν πάρεις πτυχίο.

Είναι πλέον κομμάτι της πανεπιστημιακής βιοποικιλότητας.

Η οικονομική διαχείριση.

Οι γονείς πιστεύουν ότι τα χρήματα φτάνουν.

Εσύ πιστεύεις ότι φτάνουν.

Το σουβλάκι διαφωνεί.

Ο καφές διαφωνεί.

Το supermarket διαφωνεί.

Το ρεύμα γελάει.

Και το ενοίκιο δεν συμμετέχει καν στη συζήτηση γιατί θεωρεί ότι έχει ήδη κερδίσει.

Οι εξεταστικές.

Εκεί γεννιούνται οι πιο μεγάλες φιλίες.

Άγνωστοι ανταλλάσσουν σημειώσεις σαν να διακινούν κρατικά μυστικά.

Ξαφνικά εμφανίζονται συμφοιτητές που δεν είχες ξαναδεί ποτέ.

Υπάρχουν.

Απλώς ενεργοποιούνται κάθε Ιανουάριο και Ιούνιο.

Σαν εποχιακό είδος.

Και μετά υπάρχει ο Ζωγράφου.

Αν σπουδάζεις στην Πανεπιστημιούπολη, κάποια στιγμή θα βρεθείς εδώ.

Θα μάθεις ποιο καφέ έχει τις καλύτερες τιμές.

Πού τρως χωρίς να χρειαστεί να πουλήσεις νεφρό.

Πού μαζεύονται οι φοιτητές μετά τα εργαστήρια.

Και φυσικά θα μάθεις ότι το να βρεις θέση για παρκάρισμα είναι πιο δύσκολο από το να περάσεις μάθημα με καθηγητή που βάζει ποσοστό επιτυχίας κάτω από 20%.

Ο Ζωγράφου είναι μια μικρή κοινωνία που κάθε Σεπτέμβρη αποκτά χιλιάδες νέους κατοίκους μέσα σε λίγες ημέρες.

Και κάπως έτσι τα καφέ γεμίζουν, τα σουβλατζίδικα δουλεύουν υπερωρίες και οι ιδιοκτήτες ακινήτων θυμούνται ξαφνικά ότι διαθέτουν ένα “συλλεκτικό studio” με θέα… στον απέναντι τοίχο.

Το πτυχίο έρχεται.

Κάποτε.

Μέχρι τότε όμως οι σπουδές στην Αθήνα θα σου μάθουν πολύ περισσότερα από το αντικείμενό σου.

Θα μάθεις να επιβιώνεις.

Να προσαρμόζεσαι.

Να βρίσκεις λύσεις εκεί που δεν υπάρχουν.

Να υπολογίζεις κάθε ευρώ.

Να εκτιμάς ένα λεωφορείο που ήρθε στην ώρα του σαν να είδες κομήτη.

Και να γελάς με όλη αυτή την παράνοια, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να τη πάρεις στα σοβαρά.

Και αυτό θα ήταν πραγματικά επικίνδυνο.