Υπάρχει ένα είδος υπερήρωα που υπάρχει μόνο στην Ελλάδα.
Του έρχεται μήνυμα από το 112.
«Κίνδυνος πυρκαγιάς στην περιοχή σας. Αποφύγετε τις μετακινήσεις.»
Η πρώτη του σκέψη δεν είναι «ας προσέξω».
Είναι:
«Ωχού ρε φίλε… πάλι μας ζαλίζουν. Δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν;»
Κλείνει την ειδοποίηση με την ίδια ευκολία που κλείνει το ξυπνητήρι. Παίρνει τα κλειδιά, βάζει μπροστά το αυτοκίνητο και πάει βόλτα. Άλλωστε, αυτός ξέρει καλύτερα. Τι να του πουν τώρα οι μετεωρολόγοι, η Πυροσβεστική και η Πολιτική Προστασία;
Μέχρι που ο άνεμος αποφασίζει να κάνει plot twist.
Ξαφνικά ο ουρανός γίνεται πορτοκαλί. Η μυρωδιά καμένου μπαίνει στο σπίτι χωρίς πρόσκληση. Οι στάχτες προσγειώνονται στο μπαλκόνι σαν χιόνι Αυγούστου.
Και τότε ξεκινάει η γνωστή ελληνική μεταμόρφωση.
«ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ;»
Το κράτος, βέβαια, ήταν εκεί πριν από δύο ώρες. Σου είχε στείλει μήνυμα. Κυριολεκτικά στο κινητό που κρατούσες στο χέρι.
Δεν σημαίνει ότι κάθε προειδοποίηση θα εξελιχθεί σε καταστροφή. Μακάρι οι περισσότερες να αποδεικνύονται υπερβολικές. Αυτός είναι ο στόχος της πρόληψης: να μη χρειαστεί ποτέ να επιβεβαιωθεί το χειρότερο σενάριο.
Το παράδοξο όμως παραμένει. Θέλουμε ένα κράτος που να μας προστατεύει, αλλά όταν προσπαθεί να μας προειδοποιήσει, το αντιμετωπίζουμε σαν διαφήμιση που πετάγεται πριν από βίντεο στο YouTube.
Η πρόληψη δεν γίνεται viral. Δεν βγάζει ωραίες φωτογραφίες. Δεν έχει δράμα. Είναι απλώς εκεί για να μην υπάρξει το δράμα.
Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του Έλληνα. Δεν εκτιμά αυτό που δεν συνέβη.
Αν δεν καεί τίποτα, θα πει ότι μας τρόμαξαν άδικα.
Αν καεί, θα πει ότι δεν τον ενημέρωσε κανείς.
Κάπου ανάμεσα στα δύο βρίσκεται η πραγματικότητα. Και αυτή, δυστυχώς, δεν κάνει ποτέ τόσο θόρυβο όσο το παράπονο.
OXXO: Το 112 δεν είναι η μάνα σου να σε κυνηγάει επειδή δεν φόρεσες ζακέτα. Είναι μια προειδοποίηση που όλοι ελπίζουμε να αποδειχθεί περιττή. Γιατί όταν αποδειχθεί απαραίτητη, συνήθως είναι ήδη αργά.
