Αν διάλεξες να σπουδάσεις στου Ζωγράφου, συγχαρητήρια. Δεν επέλεξες απλώς μια σχολή. Επέλεξες μια ολόκληρη εμπειρία επιβίωσης με στοιχεία κοινωνιολογίας, ορειβασίας, οικονομικών και ψυχολογικής αντοχής.

Το Πανεπιστήμιο θα σου στείλει email για την εγγραφή σου.

Εμείς θα σου πούμε αυτά που πραγματικά χρειάζεται να ξέρεις.

Το πρώτο μάθημα δεν γίνεται στη σχολή. Γίνεται στο… σπίτι.

Θα ψάξεις σπίτι.

Θα δεις αγγελίες που γράφουν «πλήρως ανακαινισμένο».

Μετά θα μπεις μέσα και θα καταλάβεις ότι η τελευταία ανακαίνιση έγινε όταν το DVD θεωρούνταν τεχνολογία αιχμής.

Θα διαβάσεις «δίπλα στην Πανεπιστημιούπολη».

Στην πραγματικότητα σημαίνει ότι, αν περπατήσεις αρκετά, κάποια στιγμή θα τη δεις στον ορίζοντα.

Και φυσικά υπάρχει το αγαπημένο όλων:

«5 λεπτά από τη σχολή».

Ναι.

Με ηλεκτρικό πατίνι. Κατηφόρα. Και χωρίς φανάρια.

Θα μάθεις ότι ο καφές είναι κοινωνική υποχρέωση.

Θα ξεκινήσεις λέγοντας «θα πάρω έναν καφέ πριν το μάθημα».

Τρεις μήνες μετά θα έχεις αποκτήσει αγαπημένο τραπέζι, αγαπημένο barista και θα μπορείς να γράψεις εργασία μόνο αν ακούγεται ο γνώριμος ήχος της μηχανής espresso.

Η φοιτητική ζωή στου Ζωγράφου δεν μετριέται σε εξάμηνα.

Μετριέται σε καφέδες.

Η Πανεπιστημιούπολη έχει δική της έννοια για τις αποστάσεις.

Στο Google Maps όλα φαίνονται κοντά.

Στην πραγματική ζωή υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.

Οι ανηφόρες.

Ανεβαίνεις πέντε λεπτά.

Συνεχίζεις άλλα πέντε.

Και κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν δήλωσες κατά λάθος μάθημα στο Τμήμα Ορειβασίας.

Θα γνωρίσεις ανθρώπους από κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Και μέσα σε λίγες εβδομάδες θα ακούς ιστορίες από νησιά, χωριά, πόλεις και επαρχίες που μέχρι χθες δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν.

Ο Ζωγράφος είναι ένα μικρό χωριό.

Αλλά κάθε Σεπτέμβρη γίνεται η πιο παράξενη πολυκατοικία της χώρας.

Θα αποκτήσεις νέες υπερδυνάμεις.

Θα κουβαλάς σακούλες, laptop, σημειώσεις και καφέ ταυτόχρονα.

Θα ξέρεις ποιο περίπτερο είναι ανοιχτό στις δύο το πρωί.

Θα αναγνωρίζεις ποιο λεωφορείο έρχεται μόνο από τον ήχο του κινητήρα.

Θα καταλαβαίνεις αν μια ουρά αξίζει ή όχι χωρίς καν να ρωτήσεις.

Και θα έχεις μάθει να ζεις με πρόγραμμα που αλλάζει κάθε δύο ώρες.

Θα διαπιστώσεις ότι τα μικρά μαγαζιά είναι οι πραγματικοί ήρωες.

Δεν είναι οι μεγάλες αλυσίδες που θα σε σώσουν όταν τελειώσεις μάθημα πεινασμένος ή όταν ξεχάσεις να αγοράσεις κάτι βασικό.

Είναι εκείνο το συνοικιακό μαγαζί που σε θυμάται.

Εκείνο το καφέ που ξέρει ήδη τι πίνεις.

Εκείνο το ψητοπωλείο που σε βλέπει να μπαίνεις με βλέμμα εξεταστικής και δεν χρειάζεται να πεις κουβέντα.

Κάποια στιγμή θα αρχίσεις να λες…

«Τα λέμε στην πλατεία.»

«Πάμε μέχρι την Πανεπιστημιούπολη.»

«Κατέβα λίγο.»

«Ανεβαίνω σε πέντε.»

Και τότε θα καταλάβεις ότι μιλάς σαν να γεννήθηκες εδώ.

Στο τέλος θα φύγεις.

Ή τουλάχιστον αυτό λες τώρα.

Γιατί σχεδόν όλοι ξεκινούν πιστεύοντας ότι ο Ζωγράφος είναι μια προσωρινή στάση.

Μετά έρχονται οι φίλοι, οι συνήθειες, τα αγαπημένα στέκια, οι διαδρομές που έμαθες απέξω και οι ιστορίες που δεν χωράνε σε κανένα πρόγραμμα σπουδών.

Και ξαφνικά, εκεί που ήρθες για ένα πτυχίο, καταλήγεις να λες στους καινούργιους:

«Άσε… θα μάθεις κι εσύ.»

Καλώς ήρθες, λοιπόν, στο μικρό χωριό του Ζωγράφου.

Το μόνο μέρος όπου μπορείς να γκρινιάζεις για όλα καθημερινά, αλλά όταν φύγεις θα σου λείψουν σχεδόν όλα.