Αν ψάχνεις πληροφορίες για τον Δήμο Ζωγράφου, την Πανεπιστημιούπολη, τις φοιτητικές κατοικίες, τα ενοίκια στον Ζωγράφο, τη ζωή γύρω από το ΕΚΠΑ, το ΕΜΠ ή τις φοιτητικές εστίες, καλώς ήρθες. Κάπου ανάμεσα στα βίντεο του TikTok που σου δείχνουν ηλιοβασιλέματα και στις φωτογραφίες με φραπέδες στις καφετέριες, υπάρχει και η πραγματικότητα. Κι αυτή δεν έχει φίλτρα.
Πρώτα απ’ όλα, αν πιστεύεις ότι θα βρεις εύκολα σπίτι, μάλλον βλέπεις πολύ Netflix. Στον Ζωγράφο το να βρεις αξιοπρεπές διαμέρισμα σε λογική τιμή είναι σαν να ψάχνεις θέση για πάρκινγκ έξω από την Πανεπιστημιούπολη τη Δευτέρα στις δέκα το πρωί. Θεωρητικά υπάρχει. Πρακτικά θα γεράσεις μέχρι να τη δεις.
Οι αγγελίες γράφουν “φοιτητικό διαμέρισμα”. Αυτό μεταφράζεται σε “σαράντα τετραγωνικά, χτισμένο όταν ο άνθρωπος πήγε στο φεγγάρι, χωρίς ανακαίνιση από τότε, αλλά με τιμή που θα νόμιζες ότι βλέπει Ακρόπολη”. Αν έχει και ένα κλιματιστικό που δουλεύει, ο ιδιοκτήτης αισθάνεται ότι σου κάνει προσωπική χάρη.
Μετά έρχεται το αυτοκίνητο. Αν έχεις αυτοκίνητο, ξέχνα το. Δεν θα το οδηγείς. Θα το μετακινείς από γειτονιά σε γειτονιά σαν να παίζεις κυνήγι θησαυρού. Το πραγματικό μεταπτυχιακό στον Ζωγράφο δεν είναι στο Πανεπιστήμιο. Είναι στο να μάθεις πού αφήνεις το αμάξι χωρίς να κάνεις τρεις γύρους από τα τετράγωνα.
Και φυσικά η κίνηση. Αν νομίζεις ότι οι αποστάσεις στην Αθήνα μετριούνται σε χιλιόμετρα, δεν έχεις ζήσει ακόμα τον Ζωγράφο. Εδώ όλα μετριούνται σε υπομονή. Μπορεί ο προορισμός να απέχει οκτακόσια μέτρα, αλλά θα χρειαστείς είκοσι λεπτά γιατί μπροστά σου έχει λεωφορείο, πίσω σου μηχανάκια και δίπλα σου κάποιος που αποφάσισε να ξεφορτώσει εμπορεύματα ακριβώς την ώρα αιχμής.
Κι επειδή είσαι φοιτητής, θα σου πουν ότι η περιοχή “σφύζει από ζωή”. Σωστό. Σφύζει. Από καφέδες, σουβλατζίδικα, ντελίβερι, φοιτητές που τρέχουν να προλάβουν εργαστήρια, ταξί που κορνάρουν και ανθρώπους που αναρωτιούνται γιατί άργησαν πάλι είκοσι λεπτά για μια διαδρομή που στον χάρτη φαίνεται δίλεπτη.
Όσο για την καθημερινότητα, ο Ζωγράφος είναι μια μικρή πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Αυτό ακούγεται ποιητικό μέχρι να έχεις εξεταστική και στις δύο το πρωί κάποιος θεωρεί εξαιρετική ιδέα να αναλύει τη ζωή του στο μπαλκόνι με ένταση που θα ζήλευε και γήπεδο.
Και φυσικά υπάρχει το αγαπημένο άθλημα κάθε νέου κατοίκου. Το ντελίβερι. Στον Ζωγράφο μπορείς να παραγγείλεις σχεδόν τα πάντα. Αν συνεχίσεις έτσι για τέσσερα χρόνια, στο τέλος του πτυχίου θα ξέρεις απέξω όλα τα μενού της περιοχής αλλά όχι πού βρίσκεται η σχολή σου.
Οι γονείς από την άλλη έχουν τη δική τους λίστα ερωτήσεων. “Είναι καλή περιοχή; Είναι ασφαλής; Θα βρει εύκολα σπίτι; Θα μπορεί να μετακινείται;”. Η αλήθεια είναι ότι ο Ζωγράφος φιλοξενεί κάθε χρόνο χιλιάδες φοιτητές και αποτελεί μία από τις πιο ζωντανές πανεπιστημιακές περιοχές της χώρας. Όπως σε κάθε μεγάλη αστική περιοχή, χρειάζεται η συνηθισμένη προσοχή στις μετακινήσεις και στην καθημερινότητα, ιδιαίτερα αργά το βράδυ.
Το αστείο είναι ότι, αφού περάσεις όλο αυτό το σοκ, μετά από λίγους μήνες αρχίζεις να το αγαπάς. Μαθαίνεις τα στενά, βρίσκεις το καφέ που θα γίνει δεύτερο σπίτι σου, τον φούρνο που σώζει κάθε πρωινό μετά από ξενύχτι και το σουβλατζίδικο που θα σε κρατήσει ζωντανό μέχρι να πάρεις πτυχίο.
Γιατί αυτός είναι ο Ζωγράφος. Θα σε εκνευρίσει, θα σε κουράσει, θα σου αδειάσει το πορτοφόλι με το ενοίκιο και θα σε κάνει να βρίζεις κάθε φορά που ψάχνεις πάρκινγκ. Και κάπως μαγικά, όταν φύγεις, θα είναι από τις λίγες γειτονιές της Αθήνας που θα λες ότι σου λείπουν.
