Πρέπει να το παραδεχτούμε. Δεν ψάχνουμε σχέση. Ψάχνουμε την καλύτερη προσφορά.
Άνοιξε μια εφαρμογή και θα καταλάβεις. Δεν βλέπεις ανθρώπους. Βλέπεις κατάλογο. Σαν να ψάχνεις τηλεόραση στις εκπτώσεις.
«Αυτός είναι λίγο κοντός.»
«Αυτή έχει πολλές φωτογραφίες.»
«Αυτός φαίνεται φτωχός.»
«Αυτή έχει παιδί.»
«Αυτός μάλλον μένει με τη μάνα του.»
«Αυτή μάλλον θα μου βγάλει την ψυχή.»
Δεν γνωρίσαμε ούτε το όνομά τους και έχουμε ήδη γράψει την αξιολόγηση.
Το αστείο είναι ότι όλοι δηλώνουν πως ψάχνουν τον μεγάλο έρωτα. Ναι… αρκεί να είναι ψηλός, γυμνασμένος, να βγάζει καλά λεφτά, να ταξιδεύει, να μαγειρεύει, να έχει χιούμορ, να μην ζηλεύει, να είναι διαθέσιμος όποτε τον θυμηθείς και φυσικά να μην έχει ψυχολογικά. Δηλαδή ψάχνουμε άνθρωπο ή τον τελευταίο επεξεργαστή της Intel;
Και οι άντρες δεν πάνε πίσω. Θέλουν γυναίκα που να μοιάζει με μοντέλο, να δουλεύει σαν διευθύντρια πολυεθνικής, να φέρεται σαν μάνα τους, να τους θαυμάζει σαν θαυμάστρια του Χόλιγουντ και να μην τους ζαλίζει ποτέ. Ένα είδος που, αν υπήρχε, θα το είχε ήδη δεσμεύσει κάποιος εμίρης.
Μετά βγαίνουν όλοι και λένε ότι «δεν υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι».
Όχι φίλε μου. Υπάρχουν. Απλώς τους προσπέρασες επειδή η μύτη τους δεν ήταν αρκετά ίσια ή επειδή δεν είχαν φωτογραφία από τη Σαντορίνη.
Η μεγαλύτερη απάτη της εποχής είναι ότι μας έπεισαν πως υπάρχει πάντα κάτι καλύτερο. Πάντα ένας πιο όμορφος. Μια πιο νέα. Ένας πιο πλούσιος. Μια πιο ενδιαφέρουσα. Οπότε δεν επενδύεις ποτέ σε κανέναν. Γιατί αν κάτσεις να γνωρίσεις έναν άνθρωπο, μπορεί στο επόμενο swipe να χάσεις τον… τέλειο.
Είναι σαν να πηγαίνεις σε ταβέρνα, να μη δοκιμάζεις ποτέ το φαγητό γιατί κάθε δύο λεπτά σου αλλάζουν τον κατάλογο.
Και φυσικά, όταν βαρεθείς, κάνεις το γνωστό κόλπο της εποχής. Ghosting. Η πιο ευγενική μορφή δειλίας που εφηύρε η τεχνολογία. Δεν έχεις τα κότσια να πεις «δεν μου κάνεις». Απλώς εξαφανίζεσαι. Σαν να σε απήγαγαν εξωγήινοι. Και μετά από δύο μήνες εμφανίζεσαι με ένα θρυλικό «έγιναν πολλά».
Τι έγιναν; Έπεσε το ίντερνετ σε ολόκληρο το βόρειο ημισφαίριο;
Κι όσο συμβαίνουν όλα αυτά, οι εταιρείες βγάζουν δισεκατομμύρια. Πλήρωσε Premium για να σε δουν περισσότεροι. Πλήρωσε Boost για να ανέβεις. Πλήρωσε για Super Like. Δηλαδή ούτε το φλερτ δεν είναι πια δωρεάν. Σε λίγο θα πληρώνεις και για να σου απαντήσουν «καλημέρα».
Το πιο τραγικό, όμως, δεν είναι ότι άλλαξε ο τρόπος που γνωριζόμαστε.
Είναι ότι αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε και τους ανθρώπους όπως τις συνδρομές μας.
Μόλις εμφανιστεί το πρώτο πρόβλημα, δεν το φτιάχνουμε.
Πατάμε Ακύρωση.
Και μετά καθόμαστε μόνοι, με ένα κινητό αξίας 1.500 ευρώ, πέντε εφαρμογές γνωριμιών, διακόσιες επαφές που δεν θα πάρουμε ποτέ τηλέφωνο και αναρωτιόμαστε γιατί “πέθανε ο έρωτας”.
Όχι.
Ο έρωτας μια χαρά είναι.
Εμείς γίναμε καταναλωτές ανθρώπων.
Τους δοκιμάζουμε όπως δοκιμάζουμε πλατφόρμες streaming.
Κι όταν τελειώσει η δωρεάν περίοδος, ακυρώνουμε τη συνδρομή και ψάχνουμε την επόμενη.
Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τη μοναξιά.
Φοβόμαστε μήπως δεσμευτούμε… και χάσουμε την επόμενη “προσφορά”.
