Υπάρχει μια μαγική πόλη στην Αθήνα όπου όλα κινούνται. Όχι γρήγορα. Όχι αποτελεσματικά. Απλά κινούνται.
Καλωσήρθατε στον Δήμο ωγράφου της εβδομάδας που πέρασε, εκεί που η πραγματικότητα δεν είναι χάος, είναι ένα οργανωμένο «βλέπουμε».

Ξεκινάμε με το μεγάλο event.
Άνοιξαν αιτήσεις για παιδικούς σταθμούς και ΚΔΑΠ.

Το ετήσιο reality επιβίωσης για γονείς.
Πλατφόρμες που πέφτουν, δικαιολογητικά που ζητάνε άλλα δικαιολογητικά και μια σιωπηλή υπόσχεση από το σύστημα.
Αν είσαι γρήγορος, τυχερός και έχεις και μια γιαγιά να προσεύχεται, ίσως βρεις θέση.

Γιατί στον Ζωγράφο δεν ψάχνεις δομή για το παιδί σου.
Παίζεις Hunger Games με έντυπα.

Και ενώ οι γονείς κάνουν refresh με 180 παλμούς, ο Δήμος συνεχίζει δυναμικά με το αγαπημένο του σπορ.

Συνεδριάσεις.

Δημοτικό συμβούλιο, επιτροπές, προσκλήσεις, ημερήσιες διατάξεις.
Ένα ατελείωτο Netflix χωρίς πλοκή.

Μιλάνε.
Συζητάνε.
Αναλύουν.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, η πραγματικότητα έξω συνεχίζει να λειτουργεί χωρίς να τους περιμένει.

Γιατί στον Ζωγράφο η απόφαση δεν είναι γεγονός.
Είναι concept.

Στο κομμάτι της καθημερινότητας τώρα, έχουμε και το κεφάλαιο καθαριότητα.

Υπάρχει. Λένε.

Κάπου καθαρίζεται κάτι. Κάποτε.

Είναι σαν urban legend.
Έχω έναν φίλο που είδε συνεργείο να πλένει δρόμο.

Την ίδια στιγμή υπάρχουν σημεία που θυμίζουν ότι ο χρόνος έχει σταματήσει.
Κάδοι που έχουν αναπτύξει προσωπικότητα.
Πεζοδρόμια που σε κοιτάνε και σου λένε δοκίμασε να περάσεις αν τολμάς.

Η πόλη δεν είναι βρώμικη.
Είναι επιλεκτικά φροντισμένη.

Και για να μην είμαστε άδικοι, υπάρχει και πολιτισμός.

Μαθητικές συναυλίες, φεστιβάλ, εκδηλώσεις.
Η γνωστή προσπάθεια να μπει λίγο χρώμα σε μια πόλη που έχει μάθει να λειτουργεί σε αποχρώσεις του «εντάξει μωρέ».

Και ναι, αυτά έχουν αξία.
Αλλά δεν μπορείς να διορθώνεις την καθημερινότητα με μια κιθάρα και ένα event στο Άλεκα.

Ο πολιτισμός δεν είναι ασπιρίνη για τα πάντα.

Και μέσα σε όλα αυτά εμφανίζεται και η τεχνολογία.

Νέα εφαρμογή.

Γιατί αν κάτι λείπει από τον Ζωγράφο δεν είναι λύσεις.
Είναι apps.

Άλλη μια εφαρμογή που θα κατέβει, θα ανοιχτεί δύο φορές και μετά θα κάθεται στο κινητό δίπλα σε κάτι ξεχασμένα παιχνίδια του 2013.

Γιατί στην Ελλάδα πιστεύουμε βαθιά ότι αν δεν λύνεται στην πραγματικότητα, ίσως λυθεί σε version 1.2.

Και κάπου εδώ έρχεται το βασικό ερώτημα.

Είναι όλα χάλια?

Όχι.

Αυτό είναι το πρόβλημα.

Δεν είναι τίποτα αρκετά χάλια για να ξεσηκωθείς.
Αλλά ούτε αρκετά καλό για να ηρεμήσεις.

Είναι αυτό το μόνιμο «κάτι δεν πάει καλά αλλά ποιος ασχολείται τώρα».

Ο Ζωγράφος δεν καταρρέει.
Απλά συντηρείται.

Σαν μια κατσαρόλα που σιγοβράζει χωρίς να φτάνει ποτέ σε βρασμό.
Μέσα έχει απ’ όλα. Καλές προθέσεις, καθυστερήσεις, λίγη προσπάθεια, πολύ «θα δούμε».

Και κάθε τόσο κάποιος έρχεται, ανακατεύει λίγο, δοκιμάζει και λέει.
Ναι οκ, τρώγεται.

Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε.

Θέλουμε μια πόλη που «τρώγεται»;
Ή μια πόλη που αξίζει να ζεις;

Γιατί μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να ζούμε στο ίδιο έργο.

Όλα λειτουργούν.
Αρκεί να μην περιμένεις πολλά.