Κάπου ανάμεσα σε έναν καφέ και σε μια ακόμα συζήτηση γεμάτη μεγάλα λόγια τύπου «εμείς είμαστε οικογένεια», πέφτει πάντα η ίδια ατάκα:
«Οι δικοί σου άνθρωποι πρέπει να σε στηρίζουν.»
Πρέπει;
Σοβαρά τώρα;
Γιατί αν υπάρχει κάτι που έχει αποδείξει η πραγματικότητα ξανά και ξανά, είναι ότι οι πιο επικίνδυνες επαγγελματικές συνεργασίες ξεκινούν πάντα με τη φράση “έλα μωρέ, δικοί μας άνθρωποι είμαστε”.
Και κάπως έτσι ξεκινάει η ελληνική επιχειρηματικότητα:
με καφέδες, φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, «μην ανησυχείς θα τα βρούμε» και μια αδιόρατη μυρωδιά μελλοντικής καταστροφής.
Γιατί όταν μπλέκεις σχέσεις και χρήματα, ξαφνικά όλα γίνονται περίεργα.
Ο φίλος γίνεται «παρεξηγημένος συνεργάτης».
Ο συγγενής γίνεται «άνθρωπος που δεν καταλαβαίνει από business».
Και η παρέα γίνεται μια μικρή επιτροπή διαχείρισης εγωισμών.
Και μετά αρχίζουν τα ωραία.
Ξαφνικά κανείς δεν θέλει να πληρώσει κανονικά γιατί «είμαστε φίλοι».
Κανείς δεν θέλει να ακούσει κριτική γιατί «έχουμε σχέση».
Και κανείς δεν θέλει να αναλάβει ευθύνη γιατί «δεν είμαστε εταιρεία, παρέα είμαστε».
Μέχρι που μια μέρα δεν είστε ούτε παρέα, ούτε συνεργάτες.
Είστε απλά δύο άνθρωποι που δεν μιλιούνται για 200 ευρώ και μια παρεξήγηση.
Οπότε ναι.
Αν οι δικοί σου άνθρωποι δεν σε στηρίζουν επαγγελματικά, μπορεί να σε ενοχλεί. Μπορεί να σε απογοητεύει. Μπορεί να σου φαίνεται άδικο.
Αλλά υπάρχει και μια άλλη οπτική.
Ίσως — χωρίς να το ξέρουν — σου κάνουν και τη μεγαλύτερη χάρη.
Γιατί οι σχέσεις είναι για να αντέχουν στον χρόνο.
Τα χρήματα είναι για να δημιουργούν προβλήματα.
Και αν πρέπει να διαλέξεις τι θα χαλάσει πρώτο…
ίσως είναι καλύτερα να μην το δοκιμάσεις καν.
