Υπάρχει κάτι μαγικό που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό στον Ζωγράφο. Ένα είδος δημιουργικού οργασμού έργων. Σκάβουν παντού. Πεζοδρόμια, δρόμοι, πλατείες, γωνίες, περάσματα. Αν υπήρχε τρόπος να ανοίξουν έργο και μέσα σε καφετέρια, πιθανότατα θα έμπαινε κορδέλα και εκεί.

Μετρό. Οπτικές ίνες. ΔΕΔΔΗΕ. Άσφαλτος. Πεζοδρόμια. Ένα πανηγύρι υποδομών. Ένα φεστιβάλ εργολάβου. Μια συμφωνία από κομπρεσέρ που παίζει καθημερινά σε ντο ματζόρε.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι γίνονται έργα. Το πρόβλημα είναι ότι τελειώνουν.

Γιατί μόλις τελειώσουν, αποκαλύπτεται το πραγματικό installation:
πεζοδρόμια που μοιάζουν με πίστα trial,
άσφαλτος που θυμίζει patchwork κουβέρτα της γιαγιάς,
λακκούβες που εμφανίζονται πιο γρήγορα κι από trends στο TikTok.

Αν είσαι πεζός, απλά περπατάς προσεκτικά.
Αν είσαι οδηγός, εύχεσαι.
Αν είσαι ΑμεΑ ή υπερήλικας… καλή τύχη φίλε μου.

Γιατί στον σχεδιασμό των έργων φαίνεται ότι η προσβασιμότητα μπήκε σε μια ειδική κατηγορία που λέγεται:
“θα το δούμε σε επόμενη σεζόν”.

Ράμπες που οδηγούν στο πουθενά.
Πλάκες που χορεύουν όταν τις πατήσεις.
Διαδρομές που θα ζήλευε και escape room.

Και φυσικά, για να μην πει κανείς ότι δεν υπάρχει περιβαλλοντική ευαισθησία, φυτεύτηκαν και μερικά δέντρα.

Μικρά, τρυφερά, αισιόδοξα δέντρα.

Τα οποία σε περίπου έναν μήνα θα μπουν στην κατηγορία “ιστορικά μνημεία αποτυχημένης φύτευσης”, γιατί η φροντίδα τους θα είναι περίπου όση έχει ένα παγωτό τον Αύγουστο στον ήλιο.

Αλλά μην είμαστε αχάριστοι.

Ο Ζωγράφος αλλάζει.
Μεταμορφώνεται.
Εξελίσσεται.

Σε μια πρωτοποριακή αστική εμπειρία survival όπου κάθε μετακίνηση είναι μια μικρή περιπέτεια.

Και στο τέλος της ημέρας, ίσως αυτό να είναι το πραγματικό όραμα:

Όχι μια πόλη λειτουργική.

Αλλά μια πόλη που σε κρατάει σε εγρήγορση.