Κάθε φορά που ακούς «ένταση στη Μέση Ανατολή», κάπου στον κόσμο ένα βαρέλι πετρελαίου τρίβει τα χέρια του.

Και κάπου στην Αθήνα, κάποιος κοιτάζει την αντλία βενζίνης και λέει:
«Εντάξει μωρέ, διεθνείς εξελίξεις είναι…»

Ναι. Διεθνείς.
Με τοπικές τιμές.

Το πετρέλαιο δεν πέθανε. Απλά φοράει κοστούμι.

Το Ιράν κάθεται πάνω σε ενεργειακό χρυσό.
Και δίπλα του βρίσκεται το Στενό του Ορμούζ – το choke point της παγκόσμιας οικονομίας.

Αν εκεί βήξει ένα πολεμικό πλοίο,
η βενζίνη στο Ζωγράφου ανεβαίνει πιο γρήγορα από τα ενοίκια.

Αλλά όχι, δεν είναι για το πετρέλαιο.
Είναι για τη σταθερότητα.
Πάντα για τη σταθερότητα.

Θρησκεία ή απλώς πολύ καλό αφήγημα;

Το καθεστώς του Ιράν είναι θεοκρατικό.
Η ένταση Σιιτών–Σουνιτών είναι υπαρκτή.

Αλλά ας κάνουμε μια άβολη ερώτηση:

Η θρησκεία προκαλεί τον πόλεμο;
Ή ο πόλεμος χρειάζεται τη θρησκεία για να φαίνεται ιερός;

Γιατί κάθε φορά που ανοίγει μέτωπο, ακούμε για πίστη, αξίες, αποστολές και προφητείες.
Και κάθε φορά που κλείνει, μένουν αγωγοί, στρατηγικά λιμάνια και νέες συμφωνίες.

Θαύμα.

Δύση – Ανατολή: Ψυχρός Πόλεμος με Wi-Fi

Από τη μία:

• Ηνωμένες Πολιτείες
• Ισραήλ

Από την άλλη:

• Ρωσία
• Κίνα

Κανείς δεν θέλει παγκόσμιο πόλεμο.
Όλοι θέλουν επιρροή.

Άρα τι κάνουμε;

Δεν πολεμάμε άμεσα.
Χρηματοδοτούμε.
Εξοπλίζουμε.
Στηρίζουμε «ομάδες».
Κάνουμε κυβερνοεπιθέσεις.
Ρίχνουμε κυρώσεις.

Proxy war λέγεται.
Στα ελληνικά: «πολεμάω αλλά δεν φαίνομαι».

Και το Ιράν είναι ο κεντρικός κόμβος σε αυτό το δίκτυο.

Αν αυτό δεν είναι ο πιο εξελιγμένος πόλεμος που έχουμε δει, τότε τι είναι;
Έχει drones, έχει οικονομικό στραγγαλισμό, έχει πληροφοριακό πόλεμο.
Λείπει μόνο το soundtrack.

Το Ισραήλ και η λέξη που δεν λέγεται εύκολα: ανατροπή

Το Ισραήλ θεωρεί το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης υπαρξιακή απειλή.
Και ιστορικά, όταν αισθάνεται υπαρξιακή απειλή, δεν κάθεται να γράψει άρθρα γνώμης.

Όμως τα καθεστώτα δεν πέφτουν εύκολα με βομβαρδισμούς.
Συνήθως πέφτουν όταν ραγίσουν από μέσα.

Και εδώ αρχίζει το πιο επικίνδυνο σενάριο:

Αν η «λύση» περνά μέσα από εσωτερική αποσταθεροποίηση;
Αν η αλλαγή καθεστώτος προϋποθέτει εμφύλια ένταση;

Μιλάμε για χώρα σχεδόν 90 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Με στρατό. Με παραστρατιωτικούς. Με περιφερειακή επιρροή.

Δεν θα είναι μια τοπική φωτιά.
Θα είναι πυρκαγιά με διεθνή καύσιμα.

Και εμείς;

Εμείς δεν είμαστε στο μέτωπο.
Είμαστε στο πρατήριο.

Δεν κρατάμε όπλο.
Κρατάμε απόδειξη.

Και ακούμε αναλύσεις για «σταθερότητα στην περιοχή» ενώ οι τιμές ανεβαίνουν, οι αγορές τρέμουν και η λέξη «κλιμάκωση» έχει γίνει καθημερινή.

Το πιο ειρωνικό;

Όλοι δηλώνουν ότι θέλουν ειρήνη.
Και όλοι προετοιμάζονται για το επόμενο στάδιο.

Το πραγματικό ερώτημα

Δεν είναι αν θα γίνει πόλεμος.

Το ερώτημα είναι:

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας proxy war πριν σταματήσει να είναι proxy;

Και αν τελικά το Ιράν γίνει το πεδίο όπου συγκρούονται συμφέροντα Ανατολής και Δύσης,
ποιος πραγματικά θα πληρώσει το κόστος;

Σίγουρα όχι αυτοί που μιλούν για «γεωστρατηγική αναδιάταξη».

Στο τέλος της ημέρας,
ο Θεός μένει στη θέση Του,
το πετρέλαιο συνεχίζει να ρέει,
οι σφαίρες αλλάζουν χέρια,
και εμείς αλλάζουμε τιμές στο ράφι.

Αλλά ναι.

Δεν είναι για το πετρέλαιο.
Είναι για τη σταθερότητα.