Στου Ζωγράφου, η ιδιοκτησία δεν σταματά στο συμβόλαιο του σπιτιού σου. Επεκτείνεται αυθαίρετα στο οδόστρωμα, εκεί που η δημόσια άσφαλτος βαφτίζεται «δική μου» με τη δύναμη ενός σκουριασμένου τενεκέ ή μιας σπασμένης καρέκλας.

Το πάρκινγκ στην περιοχή μας είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Είναι η στιγμή που ο «καλημέρα» γείτονας μετατρέπεται σε ελεύθερο σκοπευτή πίσω από το κούφωμα του αλουμινίου, παραμονεύοντας ποιος θα τολμήσει να πατήσει το ιερό του χώμα. Έχουμε δημιουργήσει μια άτυπη πολεμική ζώνη, όπου το όπλο δεν είναι η σφαίρα, αλλά ο υψωμένος υαλοκαθαριστήρας, το χαραγμένο φτερό και το ανώνυμο, απειλητικό σημείωμα στο παρμπρίζ.

Κοιτάξτε γύρω σας. Άνθρωποι που πνίγονται στα χρέη και στην αβεβαιότητα, βρίσκουν το νόημα της ύπαρξής τους στην υπεράσπιση μιας λακούβας. Τσακώνονται με αφρούς στο στόμα για τέσσερα μέτρα λαμαρίνας, λες και η θέση στην οδό Κουσίδου για παράδειγμα, είναι ο τελευταίος προμαχώνας της αξιοπρέπειάς τους.

Είναι η απόλυτη κατάντια του μικροαστισμού: να μισείς τον διπλανό σου όχι γιατί σου έκανε κακό, αλλά γιατί πρόλαβε να παρκάρει εκεί που θεωρείς ότι σου χρωστάει η μοίρα. Η πόλη στενεύει, τα αυτοκίνητα αυξάνονται και εμείς, αντί να ουρλιάξουμε για την έλλειψη χώρου και την υποβάθμιση της ζωής μας, επιλέγουμε να βγάλουμε τα μάτια του γείτονα.

Απολαύστε τη νίκη σας, εσείς οι «στρατηγοί» της καρέκλας και του καφασιού. Κερδίσατε τη θέση, αλλά χάσατε την ανθρωπιά σας. Το βράδυ, όταν θα κοιτάτε το αμάξι σας από το μπαλκόνι, να ξέρετε ότι η ασφάλεια που νιώθετε είναι τόσο ψεύτικη όσο και το δικαίωμά σας στο δρόμο.

Στου Ζωγράφου δεν παρκάρουμε πια. Απλώς οριοθετούμε τη μικρότητά μας.