Μιλάς με κόσμο. Ακούς ιστορίες. Αδιέξοδα, αδικίες, χαμένες ευκαιρίες, ανθρώπους που τους πάτησε το σύστημα, η δουλειά, η ζωή, ο άλλος, το timing, ο Ερμής που γύρισε ανάδρομος. Και κάπου εκεί, στο φινάλε, πέφτει πάντα η ίδια ατάκα-ταφόπλακα:

«Είμαι χαζός.»
«Εγώ φταίω.»
«Καλά να πάθω.»

Και ξαφνικά… όλα τελειώνουν. Όχι γιατί λύθηκε κάτι, αλλά γιατί αυτοακυρώθηκαν όλα.

Αυτός ο εθνικός αυτοοικτιρμός δεν είναι αυτογνωσία. Είναι εύκολη έξοδος κινδύνου. Είναι το “ας το κλείσουμε εδώ για να μη χρειαστεί να κάνουμε κάτι μετά”. Γιατί το να πεις «φταίω εγώ» χωρίς να αλλάξεις τίποτα δεν είναι ανάληψη ευθύνης — είναι βολική παράδοση.

Ο άνθρωπος δεν ζητά λύση. Ζητά άφεση. Να πει τη μαλακία του, να αυτομαστιγωθεί λίγο λεκτικά, να εισπράξει ένα «έλα μωρέ, μη λες τέτοια» και να επιστρέψει ήσυχος στη στασιμότητά του. Καμία πρόθεση να κοιτάξει μπροστά. Μόνο να δικαιολογήσει γιατί δεν θα το κάνει.

Γιατί το μπροστά πονάει. Θέλει αποφάσεις, ρίσκο, ξεβόλεμα. Ενώ το «είμαι χαζός» είναι αναπαυτική ταφόπλακα: δεν χρωστάς τίποτα σε κανέναν μετά. Ούτε στον εαυτό σου.

Και το πιο ειρωνικό; Συνήθως το λένε άνθρωποι που δεν είναι χαζοί. Είναι απλώς φοβισμένοι, κουρασμένοι ή εθισμένοι στο να βλέπουν τον εαυτό τους ως θύμα με υπογραφή.

Όχι. Δεν είσαι χαζός.
Όχι. Δεν «έφταιγες πάντα».
Απλώς έκανες επιλογές — ή δεν έκανες καμία.

Και εκεί τελειώνει το παραμύθι.

Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να κλείνεις τις κουβέντες με αυτολύπηση και να αρχίζεις τις πράξεις με ευθύνη. Όχι για να δικαιωθείς. Αλλά για να προχωρήσεις.

Το παρελθόν δεν αλλάζει.
Η αυτολύπηση δεν διορθώνει.
Και το «εγώ φταίω» χωρίς συνέχεια είναι απλώς άλλη μία δικαιολογία να μείνεις ακίνητος.

Κοίτα μπροστά.
Όχι γιατί χρωστάς κάτι.
Αλλά γιατί αλλιώς θα λες την ίδια ιστορία… σε άλλον άνθρωπο… με το ίδιο θλιβερό φινάλε.

Και κάπου εκεί, θα είσαι πια όντως χαζός.