Κάθε Πρωτοχρονιά το ίδιο έργο… Αλλάζει ο αριθμός στο ημερολόγιο και ξαφνικά υποτίθεται ότι αλλάζει και η ζωή μας.

Νέα αρχή, νέοι στόχοι, νέα ελπίδα. Σαν να έκανε το σύμπαν επανεκκίνηση επειδή ήπιαμε αφρώδες κρασί και στείλαμε ένα «καλή χρονιά» μαζικά σε ανθρώπους που όλο τον υπόλοιπο χρόνο αγνοούμε επιδεικτικά.

Η πραγματικότητα βέβαια δεν έχει καμία διάθεση να συνεργαστεί με το αφήγημα. Δεν πατάει pause στις δυσκολίες, δεν κάνει update στην καθημερινότητα, δεν διορθώνει τα λάθη της προηγούμενης χρονιάς. Αντιθέτως, φορτώνει άλλα τόσα. Και συνήθως χειρότερα.

Στην προσωπική ζωή, τα ίδια άλυτα θέματα απλώς μεταφέρονται από έτος σε έτος, σαν ξεχασμένα κουτιά σε αποθήκη που ποτέ δεν ανοίγεις. Στις σχέσεις, η υπομονή βαφτίζεται ωριμότητα και η κούραση «φάση».

Στην κοινωνία, η ανοχή στο παράλογο γίνεται κανονικότητα και το «έτσι είναι τα πράγματα» το εθνικό μας νανούρισμα.

Επαγγελματικά, η νέα χρονιά υπόσχεται ευκαιρίες, αλλά παραδίδει περισσότερη πίεση, λιγότερη ασφάλεια και την ίδια παλιά απαίτηση: να τα βγάλεις πέρα χαμογελώντας. Να αντέχεις, να προσαρμόζεσαι, να μη μιλάς πολύ. Γιατί πάντα υπάρχει κάποιος σε χειρότερη θέση — άρα εσύ δεν δικαιούσαι να διαμαρτύρεσαι.

Και ψυχολογικά; Εκεί γίνεται το πραγματικό πάρτι. Άγχος, εξάντληση, μια μόνιμη εσωτερική ένταση που βαφτίζεται «άγχος της εποχής». Σαν να είναι φυσικό φαινόμενο και όχι το αποτέλεσμα μιας ζωής που τρέχει χωρίς κατεύθυνση, μόνο με υποχρεώσεις.

Η νέα χρονιά λοιπόν δεν είναι νέα αρχή. Είναι ένας ακόμα γύρος στην πλάτη. Ο ίδιος κύκλος, με λίγο διαφορετικό ντεκόρ. Οι ίδιες ανηφόρες, απλώς με νέο ημερολόγιο στον τοίχο. Και ο καθένας προσπαθεί να τη διαχειριστεί όπως μπορεί: άλλος με χιούμορ, άλλος με κυνισμό, άλλος με παραίτηση, άλλος απλώς σφίγγοντας τα δόντια….

Οπότε ναι, καλή χρονιά.
Με υγεία — γιατί χωρίς αυτήν όλα τα άλλα είναι ανέκδοτο.
Και με αντοχές — γιατί ελπίδα έχουμε ξαναδοκιμάσει, αλλά δεν κράτησε πολύ.

Καλή δύναμη. Γιατί αυτό, τελικά, είναι το μόνο ρεαλιστικό πρωτοχρονιάτικο ευχολόγιο.