Υπάρχει, κάπου στα ανατολικά της Αθήνας, ένα μικρό ανυπότακτο χωριό που αντιστέκεται σθεναρά στη λογική, στην ηρεμία και σε κάθε προσπάθεια να περάσει μια εβδομάδα χωρίς γκρίνια.
Το χωριό αυτό λέγεται Ζωγράφος.
Και την εβδομάδα που πέρασε, από τις 8 έως τις 12 Ιουνίου, η ζωή κύλησε όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς.
Δηλαδή καθόλου φυσιολογικά.
Καθώς ο ήλιος του Ιουνίου έκαιγε τα πλακόστρωτα του χωριού, ο Μέγας Άρχων του Δημαρχείου ανακοίνωσε ότι πλησιάζει το Μεγάλο Θερινό Φεστιβάλ.
Αγγελιοφόροι έτρεχαν στους δρόμους.
Αφίσες εμφανίζονταν σε κάθε γωνιά.
Οι βάρδοι κούρδιζαν τις λύρες τους.
Οι ποιητές ξεσκόνιζαν τα χειρόγραφά τους.
Οι μουσικοί προετοίμαζαν τις νότες τους.
Και κάπου στο βάθος ένας κάτοικος φώναζε:
«Καλά όλα αυτά, αλλά ο καναπές στη γωνία Παπάγου και Αμφιτρίτης θα μείνει για δεύτερο καλοκαίρι;»
Η φωνή του χάθηκε μέσα στους ήχους της προετοιμασίας.
Όπως συμβαίνει πάντα.
Την ίδια στιγμή, το Μεγάλο Μαθητικό Φεστιβάλ συνέχιζε ακάθεκτο.
Μικροί Ζωγραφιώτες παρουσίαζαν θεατρικά, χορούς, τραγούδια και καλλιτεχνικές δημιουργίες.
Οι γονείς χειροκροτούσαν.
Οι παππούδες τραβούσαν φωτογραφίες.
Τα κινητά κατέγραφαν βίντεο που δεν θα ξαναδεί ποτέ κανείς.
Και για λίγες ώρες το χωριό θύμιζε αυτό που πραγματικά είναι όταν αφήνει στην άκρη τις παρατάξεις, τα σχόλια και τα πληκτρολόγια.
Μια κανονική γειτονιά.
Φυσικά αυτό δεν μπορούσε να κρατήσει πολύ.
Στη σκοτεινή πλευρά του χωριού, εκεί όπου κατοικεί το θρυλικό τέρας που ονομάζεται «Τοπικό Facebook», οι σαμάνοι των σχολίων είχαν ήδη συγκεντρωθεί.
«Είδα τρεις σακούλες δίπλα στον κάδο!»
«Εγώ είδα πέντε!»
«Στη δική μου γειτονιά έχουν γίνει επτά!»
«Στη δική μου οι σακούλες έχουν αποκτήσει ΑΦΜ!»
Και κάπως έτσι ξεκίνησε για άλλη μία φορά ο Μεγάλος Πόλεμος της Καθαριότητας.
Οι πολεμιστές των σχολίων αντάλλασσαν φωτογραφίες.
Οι άρχοντες αντάλλασσαν ανακοινώσεις.
Οι αντίπαλες φυλές αντάλλασσαν ευθύνες.
Και ο μέσος κάτοικος προσπαθούσε απλώς να γυρίσει σπίτι χωρίς να διαβάσει άλλα σαράντα σχόλια.
Στο μεταξύ, συγκλήθηκε και το Έκτακτο Συμβούλιο των Γερόντων.
Η λέξη «έκτακτο» εξαπλώθηκε στο χωριό γρηγορότερα κι από έκπτωση σε σουβλατζίδικο.
Οι θεωρίες ξεκίνησαν αμέσως.
«Κάτι μεγάλο συμβαίνει.»
«Έρχεται ανασχηματισμός.»
«Έρχεται σύγκρουση.»
«Έρχεται ανακοίνωση.»
«Έρχεται κάτι.»
Συνήθως όταν ακούγεται η λέξη «έκτακτο», οι κάτοικοι περιμένουν την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Τελικά συνήθως καταλήγουν να συζητούν για διαδικαστικά θέματα και να επιστρέφουν σπίτι ελαφρώς απογοητευμένοι.
Η παράδοση τηρήθηκε.
Και καθώς η εβδομάδα πλησίαζε στο τέλος της, το χωριό του Ζωγράφου βρέθηκε ξανά εκεί που βρίσκεται πάντα.
Ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Από τη μία οι γιορτές, οι εκδηλώσεις, τα παιδιά, η μουσική και η ζωή.
Από την άλλη οι λακκούβες, τα παράπονα, οι κάδοι, τα πεζοδρόμια και οι ατελείωτες διαδικτυακές μάχες.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η πραγματική μαγεία του τόπου.
Γιατί ο Ζωγράφος δεν ήταν ποτέ μια τέλεια πόλη.
Ήταν πάντα ένα ανυπότακτο χωριό.
Ένα χωριό όπου οι βάρδοι τραγουδούν, οι άρχοντες ανακοινώνουν, οι κάτοικοι διαμαρτύρονται, το Facebook φλέγεται και κάπου, σε μια ξεχασμένη γωνιά, ένας καναπές συνεχίζει να περιμένει υπομονετικά τη στιγμή που θα γίνει επιτέλους δημοτικό μνημείο.
Και έτσι τελείωσε άλλη μία εβδομάδα στο τελευταίο ανυπότακτο χωριό της Αθήνας.
Μέχρι την επόμενη ανασκόπηση, όπου πιθανότατα θα έχουμε ακόμα περισσότερα φεστιβάλ, ακόμα περισσότερη γκρίνια και ακριβώς τον ίδιο καναπέ.
