Η μεγαλύτερη απάτη που αγοράσαμε ποτέ
Υπάρχει μια ιστορία που μας πουλάνε εδώ και δεκαετίες.
Να γίνεις ανεξάρτητος.
Να μη χρειάζεσαι κανέναν.
Να βασίζεσαι μόνο στον εαυτό σου.
Να χτίσεις την καριέρα σου, το εισόδημά σου, το σπίτι σου, την προσωπική σου επιτυχία.
Να είσαι αυτάρκης.
Να είσαι χειραφετημένος.
Να είσαι ελεύθερος.
Και κάπως έτσι φτάσαμε σε μια κοινωνία γεμάτη ανθρώπους που έχουν εκατοντάδες επαφές στο κινητό τους, χιλιάδες ακόλουθους στα κοινωνικά δίκτυα και σχεδόν κανέναν να πάρουν τηλέφωνο στις 3 τα ξημερώματα όταν καταρρέει ο κόσμος τους.
Πρόσφατα ένας δικός μου άνθρωπος χρειάστηκε αίμα.
Και ξαφνικά όλα τα μεγάλα λόγια εξαφανίστηκαν.
Οι οικονομικές επιτυχίες.
Τα βιογραφικά.
Τα πτυχία.
Οι επαγγελματικές διακρίσεις.
Οι δημόσιες εικόνες.
Τα post αυτοβελτίωσης.
Οι αναρτήσεις περί προσωπικής εξέλιξης.
Οι ατάκες για «το ταξίδι της αυτογνωσίας».
Όλα αυτά έγιναν αόρατα.
Γιατί η πραγματικότητα είχε μία και μόνο μία ερώτηση:
Ποιος θα εμφανιστεί;
Όχι ποιος θα συγκινηθεί.
Όχι ποιος θα πατήσει μια καρδούλα.
Όχι ποιος θα γράψει «κουράγιο».
Ποιος θα σηκώσει τον πισινό του από τον καναπέ και θα πάει να βοηθήσει.
Και ξαφνικά καταλαβαίνεις κάτι που η σύγχρονη κουλτούρα προσπαθεί απεγνωσμένα να κρύψει.
Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για να είναι μόνος.
Δεν ήταν ποτέ.
Δεν θα γίνει ποτέ.
Όσο και αν η βιομηχανία της ατομικότητας προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο.
Για χρόνια μας πουλάνε την ιδέα ότι η απόλυτη ελευθερία είναι να μη χρειάζεσαι κανέναν.
Το αποτέλεσμα;
Γειτονιές γεμάτες αγνώστους.
Φιλίες μιας χρήσης.
Σχέσεις με ημερομηνία λήξης.
Οικογένειες που μιλάνε μόνο στις γιορτές.
Άνθρωποι που ξέρουν τα πάντα για τις ζωές αγνώστων στο διαδίκτυο και σχεδόν τίποτα για τον άνθρωπο που μένει δίπλα τους.
Και μετά έρχεται μια δύσκολη στιγμή.
Μια αρρώστια.
Ένα ατύχημα.
Μια ανάγκη.
Ένα νοσοκομείο.
Και εκεί αρχίζει ο πανικός.
Γιατί το σύστημα που υποτίθεται ότι θα σε έκανε πανίσχυρο ξαφνικά αποκαλύπτεται για αυτό που είναι.
Ένα ωραίο περιτύλιγμα.
Μια καλοδιαφημισμένη μοναξιά.
Ένας πολιτισμός που λατρεύει το άτομο αλλά ξεχνά τον άνθρωπο.
Ένας κόσμος που σε μαθαίνει να κυνηγάς χρήματα, αναγνώριση και κατανάλωση, αλλά δεν σε μαθαίνει να χτίζεις δεσμούς.
Και το πιο ειρωνικό;
Οι περισσότεροι το καταλαβαίνουν μόνο όταν είναι αργά.
Όταν χρειάζονται βοήθεια.
Όταν χρειάζονται παρουσία.
Όταν χρειάζονται ανθρώπους.
Τότε συνειδητοποιούν ότι τόσα χρόνια επένδυαν στο λάθος νόμισμα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν θα σε σώσουν οι followers.
Δεν θα σε βοηθήσουν τα motivational quotes.
Δεν θα εμφανιστεί η «προσωπική σου ανάπτυξη» να δώσει αίμα.
Δεν θα έρθει το βιογραφικό σου να καθίσει δίπλα στο κρεβάτι του νοσοκομείου.
Δεν θα σε πάρει αγκαλιά η καριέρα σου.
Θα έρθουν άνθρωποι.
Ή δεν θα έρθουν.
Και εκεί γράφεται ο πραγματικός ισολογισμός της ζωής.
Όλα τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις.
Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη φτώχεια της εποχής μας να μην είναι οικονομική.
Ίσως να είναι κοινωνική.
Ίσως να έχουμε καταφέρει να γίνουμε πιο συνδεδεμένοι από ποτέ και ταυτόχρονα πιο μόνοι από ποτέ.
Και ίσως η μεγαλύτερη απάτη που αγοράσαμε να είναι η ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορεί να νικήσει τη ζωή μόνος του.
Δεν μπορεί.
Δεν μπόρεσε ποτέ.
Δεν θα μπορέσει ποτέ.
Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο γρήγορα θα σταματήσουμε να μετράμε τον πλούτο σε ευρώ, βραβεία και επιτυχίες και θα αρχίσουμε να τον μετράμε με τη μόνη μονάδα που έχει πραγματική αξία όταν έρθουν τα δύσκολα:
τους ανθρώπους που θα εμφανιστούν όταν τους χρειαστείς.
