Δύο παιδιά 17 χρονών έφυγαν αυτή τη βδομάδα.
Και όσο κι αν όλοι προσπαθούν να το χωρέσουν σε ωραίες φράσεις και τηλεοπτικές ατάκες, η αλήθεια είναι πως υπάρχουν παιδιά που κουράζονται πολύ νωρίς.
Όχι επειδή είναι “αδύναμα”.
Αλλά επειδή καταλαβαίνουν περισσότερα απ’ όσα αντέχει η ηλικία τους.
Και θα σου μιλήσω λίγο ανθρώπινα τώρα, όχι σαν motivational βίντεο του TikTok.
Αν είσαι μικρός και νιώθεις ότι όλο αυτό που λέγεται ζωή μοιάζει ήδη βαρύ, σε καταλαβαίνω.
Γιατί όσο μεγαλώνεις αρχίζεις να βλέπεις πράγματα που πριν δεν έβλεπες.
Βλέπεις ανθρώπους κουρασμένους.
Βλέπεις γονείς να αντέχουν μηχανικά.
Βλέπεις σχέσεις να διαλύονται εύκολα.
Βλέπεις κόσμο να παριστάνει τον χαρούμενο ενώ μέσα του καταρρέει.
Βλέπεις ότι ακόμα κι όταν “όλα πάνε καλά”, πάλι η ζωή θα σου ρίξει φάπες κάποια στιγμή.
Και αν έχεις έντονη ενσυναίσθηση, αυτά δεν περνάνε απλά από μπροστά σου.
Μπαίνουν μέσα σου.
Οπότε ναι.
Καταλαβαίνω πώς κάποιος μπορεί να φτάσει στο σημείο να πει «δεν θέλω άλλο».
Αλλά άκου κάτι από κάποιον που έχει φάει κι αυτός τις σφαλιάρες του.
Μην παίρνεις μόνιμη απόφαση πάνω σε προσωρινό σκοτάδι.
Το μυαλό όταν πονάει σου λέει ψέματα.
Σου παρουσιάζει το μέλλον σαν να είναι ήδη χαμένο.
Σαν να τα είδες όλα.
Σαν να δεν υπάρχει τίποτα μετά.
Κι όμως δεν έχεις ιδέα τι μπορεί να αλλάξει μέσα σε λίγους μήνες.
Ένας άνθρωπος.
Μια παρέα.
Ένα βράδυ έξω.
Ένα “έλα πάμε μια βόλτα”.
Μια δουλειά.
Ένα φιλί.
Ένα ταξίδι.
Ακόμα κι ένα άκυρο meme που θα σε κάνει να γελάσεις τη μέρα που είσαι χάλια.
Η ζωή δεν γίνεται ξαφνικά τέλεια.
Απλά αποκτά στιγμές που την κάνουν να αξίζει.
Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο;
Αφού έτσι κι αλλιώς κάποτε όλοι θα φύγουμε… γιατί να βιαστείς τόσο να τελειώσει;
Κάτσε να το ζήσεις όλο.
Και τα καλά και τα άσχημα.
Και τις αποτυχίες και τα comeback.
Και τα “δεν αντέχω άλλο” και τα βράδια που τελικά λες “οκ… καλά έκανα και έμεινα”.
Δεν χρειάζεται να είσαι συνέχεια δυνατός.
Δεν χρειάζεται να τα έχεις όλα λυμένα στα 17 σου.
Κανείς δεν τα έχει.
Απλά μη φύγεις νωρίς επειδή η αρχή του έργου ήταν σκληρή.
Μην φεύγεις ρε πριν δεις όλο το έργο…
