Υπάρχει μια πολύ ωραία θεωρία στην Ελλάδα ότι «οι άξιοι πρέπει να ασχολούνται με τα κοινά».
Σωστό.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα:

Οι άξιοι βλέπουν τα κοινά και φεύγουν τρέχοντας σαν NPC που μόλις είδε final boss με ληγμένα νεύρα.

Γιατί ο μορφωμένος, σοβαρός, καλλιεργημένος άνθρωπος με δουλειά, ικανότητες, πραγματική γνώση και επαφή με την πραγματικότητα να μπει στον βούρκο;

Για να τον κρίνει στο Facebook ο τύπος που γράφει “εγω ξερΩ”;
Για να εξηγεί αυτονόητα σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι διοίκηση σημαίνει “βάζω έναν γνωστό μου”;
Για να ακούει πολιτική ανάλυση από τον θείο που ενημερώνεται αποκλειστικά από σχόλια κάτω από βίντεο με συνωμοσίες και live καφενείου;

Κάποτε η τοπική αυτοδιοίκηση είχε μέσα και ανθρώπους με κάποιο επίπεδο.
Όχι αγίους.
Όχι ιδιοφυΐες.
Αλλά ανθρώπους που μπορούσαν να τελειώσουν μια πρόταση χωρίς να μοιάζει με βλάβη σε router.

Τώρα πολλές φορές μοιάζει σαν talent show ανθρώπων που μπήκαν στην πολιτική επειδή απέτυχαν σε οτιδήποτε άλλο είχε αξιολόγηση.

Και το χειρότερο δεν είναι αυτοί.
Το χειρότερο είναι ότι ανταμείβονται.

Γιατί η κοινωνία πλέον δεν επιβραβεύει τον σοβαρό.
Τον θεωρεί “ξενέρωτο”.
Δεν θέλει αυτόν που ξέρει.
Θέλει αυτόν που “είναι δικός μας άνθρωπος”, που χτυπάει πλάτες, που λέει μεγάλες κουβέντες, που ανεβάζει πατριωτικά status με μουσική υπόκρουση πολεμική ταινία και μετά δεν μπορεί να οργανώσει ούτε τριήμερη εκδρομή.

Ο πραγματικά ικανός άνθρωπος σήμερα βλέπει τον δημόσιο διάλογο και παθαίνει υπαρξιακή κόπωση.

Βλέπει ότι για να επιβιώσεις πολιτικά δεν χρειάζεται απαραίτητα:
όραμα, γνώση, διοίκηση, αντίληψη, σχέδιο.

Χρειάζεται:
αντοχή στη σαπίλα,
χαμηλές προσδοκίες,
επικοινωνιακή φασαρία
και ψυχολογική ανοσία στην ανοησία.

Κάπως έτσι, οι σοβαροί απομακρύνονται.
Όχι επειδή δεν μπορούν.
Επειδή δεν αντέχουν.

Δεν αντέχουν να συζητούν για σοβαρά ζητήματα με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τον δήμο σαν ομαδική εργασία λυκείου που θα την αντιγράψουν τελευταία στιγμή.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί το πολιτικό προσωπικό είναι κατώτερο των περιστάσεων.

Γιατί οι καλύτεροι άνθρωποι δεν θέλουν πια να μπουν στο δωμάτιο.
Το δωμάτιο βρωμάει.

Και όταν μια κοινωνία διώχνει τους ικανούς επειδή “μιλάνε δύσκολα”, “είναι πολύ σοβαροί” ή “δεν κάνουν δημόσιες σχέσεις”, στο τέλος μένει με αυτούς που έχουν άνεση μόνο σε ένα πράγμα:

Να επιπλέουν μέσα στη μετριότητα σαν φελλοί σε βόθρο.