Υπάρχει μια περίεργη σιωπηλή συμφωνία εκεί έξω. Δεν την υπέγραψε κανείς αλλά τηρούν όλοι τους όρους της με σχεδόν απόλυτη συνέπεια. Βλέπεις άνθρωπο, τον ζυγίζεις επιφανειακά, βαριέσαι λίγο και τον πετάς. Χωρίς σκέψη, χωρίς δεύτερη ματιά, χωρίς καμία διάθεση να δεις αν υπάρχει κάτι πέρα από αυτό που πρόλαβες να καταλάβεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Και το πιο εντυπωσιακό δεν είναι ότι συμβαίνει. Είναι ότι θεωρείται φυσιολογικό.
Ο άλλος δεν θέλει να σε γνωρίσει. Θέλει να σε εγκρίνει. Να του κάνεις άμεσα, εύκολα και ξεκούραστα. Αν δεν είσαι έτοιμος προς κατανάλωση από την πρώτη επαφή, απλά δεν αξίζεις τον χρόνο του. Λες και αυτός ο χρόνος είναι κάτι ιερό, λες και επενδύεται κάπου βαθιά και όχι στο επόμενο άδειο scroll.
Η φράση “κάτι δεν μου έκατσε καλά” έχει γίνει η πιο βολική δικαιολογία ανθρώπων που δεν έχουν ιδέα τι θέλουν αλλά είναι απόλυτα σίγουροι για το τι δεν θα τους κουράσει. Δεν ψάχνουν το σωστό, αποφεύγουν οτιδήποτε απαιτεί έστω και ελάχιστη προσπάθεια.
Αυτό δεν είναι επιλεκτικότητα. Είναι τεμπελιά ντυμένη με ύφος ανωτερότητας.
Και μέσα σε όλο αυτό, ο εγωισμός δεν φωνάζει καν. Δεν κάνει σκηνές, δεν ανεβάζει τόνους. Είναι ήσυχος, σχεδόν αόρατος. Εκφράζεται με ένα απλό “δεν θα ασχοληθώ”. Χωρίς εξήγηση, χωρίς ευθύνη, χωρίς καμία ανάγκη να δώσει λογαριασμό.
Όλοι παίζουν τον ρόλο κάποιου που μπορεί να απορρίπτει τους πάντες. Σαν να υπάρχει μια ατελείωτη ουρά ανθρώπων που περιμένει να τους εντυπωσιάσει. Σαν να περισσεύουν ευκαιρίες για κάτι ουσιαστικό. Σαν να μην κοστίζει τίποτα να καίς επαφές πριν καν γίνουν επαφές.
Και μετά έρχεται η κλασική απορία. Δεν υπάρχουν κανονικοί άνθρωποι. Δεν υπάρχει κάτι αληθινό. Δεν υπάρχει σύνδεση.
Υπάρχει. Απλά δεν κάθεσαι αρκετά για να τη δεις.
Γιατί έχεις μάθει να φεύγεις πριν καν ξεκινήσει κάτι. Να κρίνεις πριν ακούσεις. Να απορρίπτεις πριν καταλάβεις. Να τελειώνεις κάτι που δεν άρχισε ποτέ.
Κάπου εκεί χάνεται όλο το παιχνίδι.
Όχι επειδή οι άλλοι είναι λίγοι, ρηχοί ή αδιάφοροι. Αλλά επειδή εσύ δεν αντέχεις να μείνεις αρκετά ώστε να δεις αν τελικά δεν είναι.
Και το πιο ειρωνικό από όλα είναι ότι όλο αυτό το βαφτίζεις στάνταρ.
Δεν είναι στάνταρ. Είναι φυγή.
Και όσο συνεχίζεις έτσι, δεν φιλτράρεις τον κόσμο. Απλά μικραίνεις τόσο πολύ τον κύκλο σου που στο τέλος δεν θα μείνει κανείς μέσα.
Ούτε καν εσύ.
Και πρόσεξε κάτι τελευταίο. Μπορεί τελικά να είσαι ακριβώς το αντίθετο απ’ όλα αυτά και να έχεις το ίδιο αποτέλεσμα. Γιατί όταν δεν βλέπεις τους άλλους καθαρά, δεν σημαίνει ότι σε βλέπουν κι αυτοί. Δεν κρίνεις μόνος σου τον κόσμο. Κρίνεις, χωρίς να το καταλάβεις, και τον εαυτό σου μέσα από αυτόν.
