Ένα μαγαζί που δεν προσποιείται τίποτα – και γι’ αυτό αντέχει μια δεκαετία

Υπάρχουν καφέ που προσπαθούν να σου πουλήσουν κουλτούρα.
Υπάρχουν μπαρ που προσπαθούν να σου πουλήσουν “φάση”.
Και μετά υπάρχει το ZU, που εδώ και μια δεκαετία σου πουλάει απλώς… ανθρώπινη παρουσία. Χωρίς φιοριτούρες. Χωρίς δήθεν. Χωρίς «εμείς είμαστε concept».

Ο Δημήτρης και η Σπυριδούλα δεν έστησαν απλώς ένα καφέ-μπαρ. Έστησαν έναν χώρο που έχει χαρακτήρα, γιατί πρώτα απ’ όλα έχουν χαρακτήρα οι ίδιοι. Το βλέπεις παντού:
στον τρόπο που είναι στημένος ο χώρος,
στα προϊόντα,
στις επιλογές,
στο ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο και τίποτα δεν φωνάζει «δες με».

Είναι το προσωπικό τους θέλω αποτυπωμένο σε τραπέζια, ποτήρια και μουσικές. Και αυτό δεν αντιγράφεται…

Ο χώρος σε υποδέχεται με μια φιλική διάθεση που δεν σε πιέζει να είσαι καλά. Σε αφήνει να είσαι όπως είσαι.
Να πιεις τον καφέ σου μια δύσκολη μέρα.
Να κάτσεις σιωπηλός.
Να μιλήσεις.
Να γελάσεις.
Το βράδυ, πάλι, δεν σου υπόσχεται «την έξοδο της ζωής σου». Σου κρατάει απλώς συντροφιά. Και καμιά φορά αυτό είναι το πιο τίμιο πράγμα που μπορεί να κάνει ένα μπαρ.

Στο ZU δεν θα σου ζητήσουν ποτέ να αποδείξεις ότι «πιάνεις την αισθητική». Δεν αξιώνουν κουλτούρα, δεν παίζουν ρόλους. Είναι ευγενικοί, ανθρώπινοι, με σεβασμό – και αυτό φαίνεται. Όχι σε σλόγκαν. Στην πράξη. Στον τρόπο που σου μιλάνε. Στο πώς νιώθεις όταν φεύγεις.

Οι εγκαταστάσεις είναι σταθερά καθαρές, οι παροχές προσεγμένες και τίποτα δεν δείχνει παρατημένο.
Η αυλή – ειδικά για τους καπνιστές – είναι πραγματική όαση σε εποχές αντικαπνιστικού και παγωνιάς:
τον χειμώνα θερμαίνεται,
το καλοκαίρι δροσίζεται,
και γενικά δεν σε τιμωρεί επειδή καπνίζεις.

Ο χώρος είναι άνετος, φιλόξενος και ικανός να αντέξει μεγάλες και μόνιμες παρέες. Από αυτές που δεν χρειάζονται κράτηση για να νιώσουν «δικοί τους».

Και επειδή το ZU δεν βλέπει τον κόσμο σαν πελατολόγιο, αλλά σαν κοινότητα, διοργανώνει τακτικά πράγματα για τον κόσμο του.
Stand up,
μουσικά μικρά events,
πράγματα εναλλακτικά, απρόσμενα, που δεν τα περιμένεις απαραίτητα από ένα καφέ της γειτονιάς – και γι’ αυτό ακριβώς ξεχωρίζουν.

Το πρωί θα δεις τον συνταξιούχο δίπλα στον φοιτητή με το λάπτοπ.
Το βράδυ θα δεις ανθρώπους διαφορετικούς να κάθονται στον ίδιο χώρο χωρίς να χρειάζεται να έχουν τίποτα κοινό – πέρα από την ανάγκη να είναι κάπου που τους χωράει.

Το ZU δεν ενώνει επειδή το προσπαθεί.
Ενώνει επειδή δεν προσπαθεί.

Ένα καφέ που γίνεται μπαρ.
Ένα μπαρ που γίνεται παρέα.
Ένα μαγαζί που εδώ και δέκα χρόνια αποδεικνύει ότι η συνέπεια, η καθαρότητα και η ανθρωπιά δεν είναι παλιά μόδα.

Ναι.
Αξίζει. βρες τους στα Social κ πες μου αν συμφωνείς…