Υπάρχει ένας σύγχρονος Έλληνας ήρωας. Δεν φορά κάπα. Δεν κρατά ασπίδα. Κρατά χάρτινο ποτήρι καφέ και τσιγάρο που σβήνει από τον αέρα. Είναι ο καπνιστής του χειμώνα. Ο άνθρωπος που τόλμησε να βγει «για έναν καφέ» και βρέθηκε σε πρόγραμμα επιβίωσης

Ο αντικαπνιστικός νόμος, αυτό το αριστούργημα εφαρμοσμένης αυστηρότητας, αποφάσισε πως το τσιγάρο δεν είναι απλώς ανθυγιεινό. Είναι λόγος εξορίας. Έξω. Στο κρύο. Στο χιόνι. Στον βοριά. Στην υγρασία που μπαίνει στα κόκαλα και σου ψιθυρίζει «κόψε το κάπνισμα ή κόψε τον καφέ».

Και κάπως έτσι, η έξοδος για καφέ μετατρέπεται σε τελετουργικό αυτομαστίγωμα. Κάθε τραπέζι έξω είναι μια μικρή τιμωρία. Κάθε καρέκλα μια υπενθύμιση ότι εσύ φταις. Γιατί καπνίζεις. Γιατί ήθελες έναν καφέ. Γιατί νόμισες ότι θα περάσεις καλά.

Από την άλλη, τα καταστήματα εστίασης στέκονται περήφανα στο πλευρό της «εμπειρίας». Μια εμπειρία που συνοψίζεται σε:

• μία (1) σόμπα για 12 τραπέζια
• τοποθετημένη στρατηγικά εκεί που δεν φτάνει σε κανέναν
• με θερμαντική απόδοση ίση με λαμπάκι νυκτός

Οι σόμπες αυτές δεν ζεσταίνουν. Διακοσμούν. Είναι statement. Είναι εκεί για να μπορεί ο μαγαζάτορας να πει «μα έχουμε θέρμανση έξω». Ναι. Όπως έχει και Wi-Fi από το διπλανό μαγαζί. Θεωρητικά.

Ο καπνιστής κάθεται, φυσάει στα χέρια του, πίνει καφέ που κρυώνει πιο γρήγορα απ’ ό,τι άναψε το τσιγάρο του, και σκέφτεται βαθιά φιλοσοφικά ερωτήματα:
Αξίζει;
Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου;
Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι το τσιγάρο αλλά η ζωή;

Και το μαγαζί; Το μαγαζί απλώς περιμένει. Δεν φταίει. Ποτέ δεν φταίει. Ο νόμος φταίει. Ο καιρός φταίει. Ο χειμώνας φταίει. Ο πελάτης φταίει που νιώθει κρύο. Γιατί αν ήθελε πραγματικά να ζεσταθεί, θα έκοβε το κάπνισμα. Ή θα έπινε καφέ στο σπίτι του, σαν φυσιολογικός άνθρωπος.

Έτσι δημιουργήθηκε μια νέα μορφή κοινωνικού διαχωρισμού:

• μέσα: οι ζεστοί, οι καθαροί, οι νόμιμοι
• έξω: οι καπνιστές, οι παγωμένοι, οι καταδικασμένοι

Όχι επειδή το ζήτησε κανείς έτσι. Αλλά γιατί κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ σοβαρά την εμπειρία. Ούτε ο νόμος, ούτε η αγορά, ούτε οι ίδιοι οι χώροι που υποτίθεται πως πουλάνε φιλοξενία.

Τελικά, ο αντικαπνιστικός νόμος δεν έκοψε το τσιγάρο. Έκοψε τη βόλτα. Έκοψε τη χαλαρότητα. Έκοψε το «πάμε για έναν καφέ». Και το αντικατέστησε με ένα νέο προϊόν:
καφές με κρύο, ειρωνεία και ελαφριά υποθερμία.

Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον είναι ειλικρινές. ☕❄️