Στου Ζωγράφου, η «φιλοξενία» έχει τιμοκατάλογο και μυρίζει ναφθαλίνη και κλεισούρα. Είναι η πόλη που υποδέχεται το μέλλον της χώρας –τους φοιτητές– και τους στοιβάζει σε τρύπες που παλιότερα δεν θα άφηνες ούτε το πλυντήριό σου.

Είναι το μεγάλο πάρτι. Άνθρωποι που κληρονόμησαν ένα ημιυπόγειο από τη θεία τους και ξαφνικά ένιωσαν επενδυτές ακινήτων.

Βάφουν έναν τοίχο, βάζουν μια λάμπα LED που τρεμοπαίζει και έχουν το θράσος να ζητάνε μισό βασικό μισθό για ένα δωμάτιο όπου το παράθυρο βλέπει τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων και τα πόδια των περαστικών.

«Minimal studio», «vintage αισθητική», «ιδανικό για φοιτητές».

Οι λέξεις στις αγγελίες είναι το περιτύλιγμα της ντροπής. Η πραγματικότητα είναι ένας τοίχος που ξεφλουδίζει από την υγρασία και μια κουζίνα που αν ανοίξεις το φούρνο, πρέπει να βγεις στο διάδρομο για να χωρέσεις.

Και οι γονείς; Σκύβουν το κεφάλι, υπογράφουν γραμμάτια και πληρώνουν το «καπέλο» της εγγύτητας στο Πανεπιστήμιο, λες και η γνώση μεταδίδεται μέσω της μούχλας. Ζούμε σε μια γειτονιά που κανιβαλίζει τα παιδιά της. Που βλέπει τον νέο άνθρωπο όχι ως επιστήμονα ή ως πολίτη, αλλά ως ένα κινητό πορτοφόλι που θα ξεζουμιστεί μέχρι να πάρει το πτυχίο του.

Όταν η παιδεία γίνεται πρόσχημα για αισχροκέρδεια, η πόλη παύει να είναι ζωντανός οργανισμός και γίνεται παράσιτο. Απολαύστε τα ενοίκιά, όσο οι «τρύπες» γεμίζουν με τα όνειρα παιδιών που μαθαίνουν το πρώτο μάθημα της ζωής τους στου Ζωγράφου: ότι η εκμετάλλευση είναι η μόνη σταθερή αξία αυτής της κοινωνίας.

Ο oxxo σας βλέπει. Ακόμα και μέσα από τα κάγκελα των ημιυπογείων σας.