Κάνε μια βόλτα στο timeline ενός τυχαίου Ζωγραφιώτη.

Θα δεις αναρτήσεις για την αλληλεγγύη, stories με ηλιοβασιλέματα από την ταράτσα και πύρινους λόγους για τα δικαιώματα των πάντων. Μια ψηφιακή αγιογραφία, φιλοτεχνημένη με δωρεάν φίλτρα, για να κρύψει τη μούχλα της πραγματικότητας.

Η υποκρισία στου Ζωγράφου έχει γίνει το εθνικό μας ένδυμα.

Είμαστε οι ίδιοι που πατάμε “like” σε δακρύβρεχτα ποστ για τα αδέσποτα, αλλά το βράδυ ουρλιάζουμε στον γείτονα γιατί το σκυλί του περπάτησε “βαριά” πάνω από το κεφάλι μας. Είμαστε εμείς που δηλώνουμε “προοδευτικοί” και “ανοιχτόμυαλοι” στις καφετέριες της Παπάγου, αλλά αν ένας ξένος σταθεί λίγο παραπάνω στην είσοδο της πολυκατοικίας μας, σφίγγουμε τα κλειδιά στην τσέπη και καλούμε το ασανσέρ σαν να μας κυνηγάει ο χάρος.

Η βιτρίνα μας είναι πεντακάθαρη. Το εσωτερικό όμως;

Εκεί, στο σκοτάδι του σαλονιού, η “αλληλεγγύη” γίνεται φθόνος για το καινούργιο αμάξι του απέναντι. Η “κοινωνική ευαισθησία” γίνεται κουτσομπολιό για το ποιος μπαινοβγαίνει στο σπίτι της χωρισμένης του τρίτου.

Ζούμε σε μια πόλη όπου η εικόνα μας είναι το μοναδικό κεφάλαιο που μας απέμεινε, γιατί η ουσία έχει φαγωθεί από την καθημερινή μιζέρια και την ανάγκη να δείξουμε ότι “είμαστε κάποιοι”.

Μην γελιέστε. Αυτά τα χαμόγελα στις selfies είναι οι σπασμοί μιας κοινωνίας που πεθαίνει από την έλλειψη αλήθειας. Πίσω από κάθε “νιώθει ευλογημένος στην τοποθεσία Ζωγράφου”, κρύβεται ένας άνθρωπος που φοβάται να κοιταχτεί στον καθρέφτη χωρίς το κινητό στο χέρι.

Συνεχίστε να ποστάρετε την “ανθρωπιά” σας. Εγώ θα συνεχίσω να βλέπω τα σκουπίδια που πετάτε από το μπαλκόνι όταν νομίζετε ότι κανείς δεν κοιτάζει.