Αν θες να κάνεις μια μικρή βόλτα στον δήμο Ζωγράφου για να “ξεσκάσεις”, καλύτερα πάρε μαζί σου κράνος, φακό, αντιτετανικό και λίγη τύχη – πολλή τύχη. Γιατί ο δήμος πλέον δεν είναι απλά “κουρασμένος”. Είναι σε εκείνη τη φάση που και τα σκουπίδια έχουν κουραστεί να περιμένουν να τα μαζέψουν και έχουν αρχίσει να αποκτούν πολιτική άποψη.

Παντού σκουπίδια – ο νέος αστικός διάκοσμος

Στου Ζωγράφου έχουμε επιτέλους κάτι σταθερό στη ζωή μας: τα σκουπίδια. Αθόρυβα, διακριτικά, παρόντα σε κάθε στενό, σε κάθε γωνία σε κατάσταση “δεν βαριέσαι, θα το μαζέψουν αύριο”.
Μόνο που το αύριο δεν έρχεται ποτέ — ούτε το συνεργείο…

Η πόλη θυμίζει installation σύγχρονης τέχνης με τίτλο “Ο άνθρωπος και το απόβλητό του, μια σχέση αλληλεξάρτησης”. Όμορφο, συγκινητικό, αν δεν έβρωμαγε.

Οδοποιία; Τύπου “εκπαιδεύουμε οδηγούς στο off-road”

Οι δρόμοι είναι πλέον τόσο γεμάτοι λακκούβες που αν περάσεις με αυτοκίνητο, κάνεις περισσότερα άλματα απ’ όσα κάνει η ελληνική οικονομία σε δεκαετία.
Το GPS σου κάνει recalculating γιατί νομίζει πως βρίσκεσαι σε περιοχή βομβαρδισμού.
Οι μηχανές παθαίνουν κατάθλιψη, τα αμορτισέρ ζητάνε επίδομα, και οι πεζοί κοιτάνε το οδόστρωμα όπως κοιτάς toxic σχέση: ξέρεις ότι θα σε πληγώσει, αλλά πρέπει να περάσεις.

Πεζοδρόμια διαλυμένα και επικίνδυνα — αθλήματα δρόμου για όλους

Τα πεζοδρόμια στον δήμο Ζωγράφου έχουν ίδια σταθερότητα με σχέσεις reality.
Πλάκες σπασμένες, άλλες λείπουν, σε κάποια σημεία το πεζοδρόμιο αποφάσισε να γίνει “έδαφος” και σε άλλα, “ανάχωμα”.
Αν περπατάς βράδυ χωρίς φως, παίζεις ρώσικη ρουλέτα με τον αστράγαλο.
Αν περπατάς με φως, απλά βλέπεις καλύτερα την ήττα.

Ανύπαρκτος φωτισμός – η πόλη που κάνει οικονομία στη φωτοσύνθεση

Έχουμε σημεία στον δήμο που το φως δεν έχει φανεί από τότε που οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν.
Φανάρια που τρεμοπαίζουν σαν ταινία τρόμου, δρόμοι βυθισμένοι στο σκοτάδι, διαβάσεις που δεν ξέρεις αν είναι διαβάσεις ή roadkill museum.
Περπατάς και πραγματικά νιώθεις ότι παίζεις σε survival video game χωρίς save points.

Αφρόντιστες γωνιές – η πόλη που αποφάσισε “έτσι είμαι, deal with it”

Πάρκα απεριποίητα, δέντρα που δεν έχουν κλαδευτεί με τον ρυθμό που δεν έχει γίνει και η φορολογική μεταρρύθμιση, σημεία παρατημένα λες και κάποιος είπε “εντάξει μωρέ, κανείς δεν θα το προσέξει”.
Μόνο που όλοι το προσέχουν.
Το βλέπεις. Το νιώθεις. Το ζεις.

Και τώρα… στολίζουμε Χριστούγεννα;

Φαντάσου όλο αυτό το τοπίο. Την πόλη μέσα στη μιζέρια, τη βρώμα, το σκοτάδι και την εγκατάλειψη.
Και κάποιος είπε:
“Βάλτε φωτάκια, θα φτιάξει.”

Όχι, δεν θα φτιάξει.
Δεν μπορείς να στολίζεις ένα δωμάτιο που καίγεται και να λες “τουλάχιστον είναι γιορτινό”.
Δεν μπορείς να κρεμάς μπάλες σε ένα δέντρο που δεν έχει κλαδευτεί από τότε που ο δήμος είχε λεφτά.
Και δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και εμάς ότι “ο δήμος λάμπει”.

Αν κάτι λάμπει, είναι οι αντανακλάσεις στα νερά από τις λακκούβες.

Συμπέρασμα

Το “που να βγω να ξεσκάσω στου Ζωγράφου” δεν είναι πια αστείο.
Είναι η νέα ψυχολογική υποστήριξη.
Γιατί για να κυκλοφορείς, να περπατάς, να βλέπεις και να αντέχεις την εικόνα αυτής της πόλης;
Ναι, χρειάζεσαι κάτι να σε ξεσκάσει.

Ο δήμος Ζωγράφου δεν θέλει στολίδια.
Θέλει δουλειά.
Θέλει φως.
Θέλει δρόμους.
Θέλει φροντίδα.
Και κυρίως θέλει ανθρώπους που να μην αρκούνται στο “έλα μωρέ, εντάξει”.

Μέχρι τότε;
Πιες τίποτα και κάτσε μέσα. Θα βοηθήσει…