ή αλλιώς: (η τέχνη του να τους αφήνεις να σαπίσουν μόνοι τους)

Υπάρχει μια νέα φιλοσοφία ζωής, εμπνευσμένη από τα πεζοδρόμια, τους κάδους και τα έργα που δεν έγιναν ποτέ:
Αν κάποιος σε εκμεταλλεύεται, μην εξηγείς, μην φωνάζεις, μην παλεύεις. Άφησέ τον εκεί. Όπως κάνει κι ο Δήμος Ζωγράφου με τα σκουπίδια του.

Η μέθοδος “Δήμος Ζωγράφου” λειτουργεί τέλεια.
Βλέπεις πρόβλημα; Αγνόησέ το.
Σε φωνάζει κάποιος για βοήθεια; Κάνε πως δεν άκουσες.
Κάτι βρωμάει; Δεν είναι δικό σου θέμα.
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ασχολείσαι με τα σκουπίδια — είτε κυριολεκτικά, είτε μεταφορικά.

“Όταν σε εκμεταλλεύονται, μην απαντάς.
Άφησέ τους να σαπίσουν στην ίδια τους τη βρωμιά.
Αν το έκανε ο Δήμος Ζωγράφου, γιατί όχι κι εσύ;”

Γιατί να ιδρώσεις;
Αν οι άλλοι σε εκμεταλλεύονται, είναι επειδή τους το επιτρέπεις.
Άσε τους να σαπίσουν στη δική τους βρωμιά — εσύ να παραμένεις καθαρός.
Ή τουλάχιστον, να δείχνεις καθαρός… όπως οι βιτρίνες της πλατείας, λίγο πριν αρχίσει να μυρίζει το απόγευμα.

Ο Δήμος δείχνει το δρόμο:
Όταν κάτι δεν πάει καλά, δεν χρειάζεται να το διορθώσεις.
Απλώς… κάνε πως δεν υπάρχει.
Έτσι, ζεις πιο ήρεμα, πιο zen, πιο… Ζωγράφου.

Και κάπως έτσι γεννιέται η νέα σχολή ζωής:
Η σχολή της επιλεκτικής αδιαφορίας.
Μην ασχολείσαι με κανέναν που δεν αξίζει τον χρόνο σου.
Αν δεν είναι δέντρο, γάτα ή άνθρωπος με αξιοπρέπεια –
άσ’ τον εκεί, να γίνει μέρος του τοπίου..