Ο Δήμος Ζωγράφου αυτές τις μέρες δεν είναι απλώς μια πόλη. Είναι μια άσκηση ψυχραιμίας. Ένα ανοιχτό εργαστήριο κοινωνικής αντοχής, όπου ο κάτοικος δεν ζει την καθημερινότητα — την υπομένει.

Βγαίνεις από το σπίτι και ξεκινά το πρώτο παιχνίδι της ημέρας: πού θα παρκάρεις. Όχι πού επιτρέπεται, αλλά πού θα αντέξει το αυτοκίνητο να αφεθεί στην τύχη του. Γωνίες, πεζοδρόμια, ράμπες, μισές διαβάσεις, οτιδήποτε μοιάζει έστω και θεωρητικά επίπεδο μετατρέπεται σε θέση στάθμευσης ανάγκης. Όχι από θράσος — από απόγνωση.
Ο Ζωγραφιώτης δεν παρκάρει πια. Εγκαταλείπει το όχημά του και ελπίζει να το ξαναδεί.

Η πόλη έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο «όπου βρούμε». Όχι επειδή δεν ξέρουμε τους κανόνες, αλλά επειδή οι κανόνες δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Το πάρκινγκ είναι τόσο ανύπαρκτο, που πλέον θεωρείται πολυτέλεια. Σαν τον ελεύθερο χρόνο ή τη σωστή λειτουργία των υποδομών.

Η καθαριότητα, βέβαια, παραμένει μια έννοια φιλοσοφική. Κάτι σαν τη δικαιοσύνη ή τη λογική. Τα σκουπίδια εμφανίζονται και εξαφανίζονται χωρίς πρόγραμμα, χαρίζοντας στην πόλη μια αίσθηση μυστηρίου. Κάθε κάδος είναι μια μικρή έκπληξη ζωής: θα είναι άδειος, γεμάτος ή απλώς παραδομένος;

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και ο χριστουγεννιάτικος φωτισμός. Ναι, ακόμα. Σε σημεία του Ζωγράφου, λαμπάκια παραμένουν αναμμένα σαν πεισματάρικα φαντάσματα των γιορτών, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο Δήμος έχει μια σπάνια ικανότητα: να λειτουργεί με εντυπωσιακή καθυστέρηση στα εποχιακά δρώμενα.
Χριστούγεννα τον Ιανουάριο, παρεμβάσεις όταν πια δεν χρειάζονται, αποφάσεις αφού έχει λήξει το πρόβλημα — ή έχει μονιμοποιηθεί.

Η δημοτική αρχή, φυσικά, παρακολουθεί. Όχι παρεμβαίνει — παρακολουθεί. Με τη σοφία του παρατηρητή που ξέρει πως ό,τι κι αν συμβεί, στο τέλος θα φταίει είτε η έλλειψη πόρων, είτε το κράτος, είτε οι συνθήκες, είτε κάτι αόριστο και απρόσωπο. Ποτέ η διαχείριση. Ποτέ ο σχεδιασμός.

Οι κάτοικοι, από την άλλη, έχουν εξελιχθεί. Έχουν αναπτύξει μια σπάνια δεξιότητα: να μην εκπλήσσονται. Τίποτα δεν σοκάρει πια. Τίποτα δεν εξοργίζει πραγματικά. Όλα αντιμετωπίζονται με το γνώριμο νεύμα του Ζωγραφιώτη που λέει:
«Ε… Ζωγράφου είναι.»

Και κάπως έτσι, η παραίτηση γίνεται το πιο σταθερό δημοτικό έργο.

Ανακοινώσεις βγαίνουν, φωτογραφίες ανεβαίνουν, χαμόγελα περισσεύουν. Η πραγματικότητα όμως μένει εκεί: μια πόλη που λειτουργεί στο “βλέπουμε”, στο “θα δούμε”, στο “το έχουμε υπόψη”.
Μια πόλη που δεν καταρρέει — απλώς δεν προχωρά.

Μέχρι τότε, η καθημερινότητα στον Δήμο Ζωγράφου παραμένει αυτό που ξέρουμε καλά:
όχι κακή, όχι καλή.
Απλώς μόνιμα πρόχειρη…