Αν η λιανική αγορά στον Δήμο Ζωγράφου ήταν ταινία, θα ήταν μια σουρεαλιστική τραγωδία με πρωταγωνιστές τους καταστηματάρχες να προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα σκηνικό αποκαλυπτικής εγκατάλειψης. Γιατί το λέμε αυτό; Ε, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Πρώτον και κυριότερον: πάρκινγκ; Τι είναι αυτό; Ένα μύθευμα, ένας αστικός θρύλος που ψιθυρίζεται στα στενά του Ζωγράφου. Οι επαγγελματίες και οι πελάτες τους απλά παρκάρουν τις ελπίδες τους και συνεχίζουν με τα πόδια (αν καταφέρουν να διασχίσουν τα κατεστραμμένα πεζοδρόμια χωρίς να χάσουν την ισορροπία τους ή, ακόμη χειρότερα, κανένα γόνατο).
Η καθαριότητα της πόλης; Ας γελάσουμε. Οι κάδοι είναι στρατηγικά τοποθετημένοι σαν εμπόδια σε βιντεοπαιχνίδι, ενώ η συγκομιδή των σκουπιδιών γίνεται με ένα μυστικιστικό τελετουργικό, ακολουθώντας ακατανόητα χρονοδιαγράμματα.
Ο φωτισμός; Μάλλον έχει πέσει θύμα διακοπής ρεύματος διαρκείας, γιατί αν βγεις έξω το βράδυ, θα έχεις την ευκαιρία να ζήσεις μια μοναδική εμπειρία τρόμου. Οι φακοί κεφαλής δεν είναι πλέον για τους ορειβάτες, αλλά για τους κατοίκους του Ζωγράφου που τολμούν να περπατήσουν μετά τη δύση του ηλίου.
Και φυσικά, αν έχεις κινητικά προβλήματα, απλά ξεχνάς την αυτόνομη μετακίνηση. Οι προβλέψεις για ΑμεΑ είναι ανύπαρκτες, σαν τις ελπίδες μας για έναν λειτουργικό δήμο. Τα πεζοδρόμια θυμίζουν πεδίο μάχης, και τα σήματα κυκλοφορίας λείπουν από κομβικά σημεία – γιατί να δυσκολεύουμε τη ζωή των οδηγών με τέτοιες πολυτέλειες όπως η σωστή σήμανση;
Η τοπική συγκοινωνία; Υπό διάλυση. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς; Ανύπαρκτα ή τόσο ανεπαρκή που καλύτερα να επενδύσεις σε πατίνι. Και ενώ οι εργασίες για το μετρό εξελίσσονται, ταυτόχρονα εκτελούνται και έργα ανάπλασης, με αποτέλεσμα να ζούμε σε ένα εργοτάξιο όπου όλοι πρέπει να παίζουν το αγαπημένο μας παιχνίδι: “Βρες τη σωστή διαδρομή χωρίς να πέσεις σε χαντάκι”.
Πράσινο; Συντήρηση; Αστεία πράγματα! Πάρκα και πλατείες έχουν μετατραπεί σε θλιβερές τοποθεσίες εγκατάλειψης. Ο Δήμος φαίνεται να έχει υιοθετήσει τη φιλοσοφία “ό,τι μαραίνεται, μαραίνεται”.
Και φυσικά, μην περιμένετε ενημέρωση από ψηφιακά κανάλια. Η πληροφόρηση είναι μια ακόμη πολυτέλεια που ο Δήμος μας θεωρεί περιττή. Οι επαγγελματίες της περιοχής προσπαθούν να επιβιώσουν χωρίς καμία στήριξη ή έστω μια υποτυπώδη προσπάθεια τόνωσης της αγοράς με εκδηλώσεις.
Το κερασάκι στην τούρτα; Οι φορείς που (υποτίθεται ότι) διαχειρίζονται την κατάσταση, κινούνται με ρυθμούς χελώνας – και όχι μιας συνηθισμένης χελώνας, αλλά μιας που έχει πάρει υπνωτικό. Η πόλη είναι παρατημένη, η αγορά στενάζει, και το μόνο που απομένει είναι οι δημότες να ελπίζουν πως κάποια στιγμή θα δουν πραγματική αλλαγή – ή τουλάχιστον ένα φωτισμένο δρόμο για να πάνε με ασφάλεια σπίτι τους.
Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, δεν φταίει μόνο ο Δήμος. Οι πολίτες συμβάλλουν κι αυτοί με τον δικό τους… μοναδικό τρόπο. Η κυρίαρχη κουλτούρα του “παρτακισμού” και της αδιαφορίας δεν βοηθάει καθόλου την κατάσταση. Οι περισσότεροι φροντίζουν να κοιτάξουν τη βολή τους χωρίς να σκέφτονται το κοινό καλό, πετώντας σκουπίδια όπου βρουν, παρκάροντας όπως τους βολεύει και αγνοώντας οποιαδήποτε έννοια πολιτισμένης συμβίωσης. Και φυσικά, αν κάποιος τολμήσει να κάνει μια παρατήρηση, η απάντηση θα είναι είτε ειρωνική είτε γεμάτη επιθετικότητα.
Έτσι, λοιπόν, έχουμε έναν Δήμο που δεν λειτουργεί και πολίτες που δεν βοηθούν, δημιουργώντας έναν τέλειο φαύλο κύκλο παρακμής. Και στο τέλος της ημέρας, οι επαγγελματίες του Ζωγράφου παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μια κατάσταση που μοιάζει αδιέξοδη. Όσο συνεχίζεται αυτό το μοτίβο, καμία αλλαγή δε θα έρθει – παρά μόνο περισσότερη απογοήτευση και μιζέρια.
Η λύση; Ένα πολιτικά ώριμο πρόσωπο, που θα έχει τη βούληση και τη δύναμη να σπάσει ταμπού και να φέρει πραγματικές αλλαγές. Όχι άλλοι διαχειριστές της μιζέριας, όχι άλλοι πρόθυμοι ικανοποιητές μικροσυμφερόντων και ρουσφετιών. Χρειάζεται κάποιος που θα κοιτάξει το σύνολο, που θα επενδύσει σε σοβαρές, διαρκείς μεταρρυθμίσεις και που δε θα φοβηθεί να αναμετρηθεί με τις παθογένειες – είτε αυτές προέρχονται από τον Δήμο, είτε από τους ίδιους τους πολίτες.