Εκεί που έπινα έναν καφέ σε γνωστό καφέ της περιοχής, μέσα στη βοή της φασαρίας, στα κουταλάκια που χτυπούσαν στα φλιτζάνια και στις συζητήσεις που μπλέκονταν μεταξύ τους, ακούστηκε καθαρά η ατάκα από ένα πολύ νέο κορίτσι:

«Οι γυναίκες είναι για να σκέφτονται νύχια, Μάλια, εμφάνιση».

Παγώνει για λίγο ο χρόνος. Όχι γιατί σοκαρίστηκα. Αλλά γιατί αναρωτήθηκα: σοβαρά τώρα; Σε ποια χρονολογία είμαστε; Γιατί κάπου νόμιζα ότι έχουμε Wi-Fi, τεχνητή νοημοσύνη και ανθρώπους που στέλνουν πυραύλους στο διάστημα. Αλλά apparently (να το πούμε κι έτσι) ακόμα παλεύουμε με το αν η γυναίκα επιτρέπεται να έχει εγκέφαλο πέρα από το γαλλικό μανικιούρ.

Ας το πάρουμε λοιπόν με τη δέουσα «σοβαρότητα». Ναι, οι γυναίκες σκέφτονται νύχια. Όπως σκέφτονται και διδακτορικά. Όπως σκέφτονται και επιχειρήσεις. Όπως σκέφτονται πώς θα βγάλουν τον μήνα, πώς θα αντέξουν εργασιακή πίεση, πώς θα σταθούν όρθιες σε μια κοινωνία που τις θέλει «όμορφες αλλά όχι απειλητικές», «έξυπνες αλλά όχι πιο έξυπνες από εμάς».

Το πρόβλημα δεν είναι το ημιμόνιμο. Το πρόβλημα είναι το μόνιμο κόλλημα.

Για να μειώσεις έναν ολόκληρο μισό πληθυσμό σε τρεις λέξεις, χρειάζεται ένα ιδιαίτερο ταλέντο. Ταλέντο στην απλοποίηση. Ταλέντο στην αναπαραγωγή στερεοτύπων. Ταλέντο στο να βολεύεσαι μέσα σε ένα κουτάκι και να απαιτείς όλοι οι υπόλοιποι να διπλωθούν για να χωρέσουν.

Και το καλύτερο; Συχνά τέτοιες ατάκες εκτοξεύονται και από γυναίκες. Γιατί το στερεότυπο δεν έχει φύλο – έχει συνήθεια. Μεγαλώνεις μέσα σε μια αφήγηση και κάποια στιγμή την επαναλαμβάνεις μηχανικά, σαν να είναι φυσικός νόμος.

Δεν είναι. Είναι κοινωνικό κατάλοιπο με καλή διαφήμιση.

Η κοινωνία ζητά από μια γυναίκα να είναι περιποιημένη. Αν δεν είναι, «δεν προσέχει τον εαυτό της». Αν είναι, «όλο με την εμφάνιση ασχολείται». Αν δουλεύει πολύ, «παραμελεί τα προσωπικά». Αν βάζει όρια, «είναι σκληρή». Αν μιλάει δυνατά, «είναι υστερική». Αν σωπαίνει, «δεν έχει άποψη».

Και μετά απορούμε γιατί τέτοιες φράσεις συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθερες, χωρίς κανέναν έλεγχο ποιότητας.

Η ειρωνεία είναι απλή: όποιος πιστεύει ότι μια γυναίκα σκέφτεται μόνο νύχια, αποκαλύπτει το εύρος της δικής του σκέψης. Δεν είναι σχόλιο για εκείνη. Είναι καθρέφτης για εκείνον.

Στο Zografou Pulse δεν θα κάνουμε διάλεξη. Θα πούμε το αυτονόητο με λίγη καυστική σάλτσα:
Αν το μεγαλύτερό σου επιχείρημα είναι ότι μια γυναίκα βάφει τα νύχια της, τότε το μικρότερο πρόβλημα στο τραπέζι δεν είναι εκείνη.

Οι γυναίκες μπορούν να σκέφτονται νύχια. Και πολιτική. Και επενδύσεις. Και τέχνη. Και επιστήμη. Και τον κόσμο ολόκληρο.

Το ερώτημα είναι απλό και άβολο:
Μπορείς εσύ να σκεφτείς πέρα από τα νύχια;