Καθόμουν προχθές σε καφέ της γειτονιάς – από αυτούς που όλοι κοιτάνε όλους αλλά κάνουν ότι κοιτάνε το κινητό τους – όταν μπήκε μέσα μια κοπέλα που για τα δεδομένα του ανδρικού εγκεφάλου κατατάσσεται στην κατηγορία: «επικίνδυνα όμορφη».
Και τότε συνέβη το γνωστό κοινωνικό πείραμα.
Ξαφνικά, τέσσερις άνδρες σε ακτίνα πέντε μέτρων άρχισαν να συμπεριφέρονται σαν να τους έγινε soft reset ο εγκέφαλος. Ο ένας ίσιωσε το πουκάμισο λες και περίμενε συνέντευξη για CEO. Ο άλλος πήρε στάση “χαλαρός αλλά διαθέσιμος”, που θυμίζει περισσότερο άνθρωπο με σκολίωση. Ένας τρίτος γέλασε δυνατά με κάτι που είπε ο φίλος του… που δεν ήταν καν αστείο.
Κλασικά πράγματα…
Γιατί η ανδρική ψυχολογία έχει ένα μικρό bug στο σύστημα:
η ομορφιά έχει τη δύναμη να κατεβάζει την αξιοπρέπεια σε λειτουργία εξοικονόμησης ενέργειας.
Ξαφνικά εμφανίζονται φαινόμενα που σε άλλη περίπτωση θα θεωρούσες αδύνατα.
Άνδρες που κανονικά μιλάνε σαν άνθρωποι, μετατρέπονται σε μείγμα stand-up κωμικού, ψυχολόγου και golden retriever που ζητάει προσοχή.
Και το πιο εντυπωσιακό;
Όσο πιο πολύ θαμπώνεται κάποιος, τόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει το επίπεδο γελοιοποίησης.
Θα δεις τον άλλον να γελάει υπερβολικά, να συμφωνεί με τα πάντα, να κάνει φιλοσοφικές τοποθετήσεις για τη ζωή, τον καφέ, το σύμπαν και τα ζώδια… ενώ πριν 10 λεπτά μάλωνε για το αν το σουβλάκι πρέπει να έχει πατάτες.
Η ομορφιά λειτουργεί σαν κοινωνικό flashbang:
τυφλώνει για λίγα δευτερόλεπτα την κρίση και αφήνει πίσω της μια μικρή αμηχανία και μερικές ατάκες που κανείς δεν θα έλεγε αν λειτουργούσε κανονικά ο εγκέφαλος.
Και φυσικά δεν φταίει η γυναίκα σε αυτό.
Η καημένη απλά μπήκε να πιει έναν καφέ.
Το πραγματικό θέαμα είναι οι γύρω.
Ένα μικρό ντοκιμαντέρ για το πώς ένας άνδρας μπορεί να μετατραπεί από ήρεμο θηλαστικό της πόλης σε εθελοντή γελωτοποιό, απλά και μόνο επειδή μια γυναίκα πέρασε από μπροστά του…
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι η ομορφιά δεν είναι απλώς αισθητική.
Είναι ένα κοινωνικό πείραμα που επαναλαμβάνεται καθημερινά σε κάθε σημείο της Αθήνας.
Και σχεδόν πάντα…
τα αποτελέσματα είναι τα ίδια.
Ίσως τελικά το αντίδοτο σε όλο αυτό να είναι οι εμπειρίες. Όσο περισσότερα βλέπεις στη ζωή, τόσο λιγότερο σε τυφλώνει η βιτρίνα. Κάποια στιγμή ο άνθρωπος αρχίζει να καταλαβαίνει τι πραγματικά θέλει, τι αξίζει να διεκδικήσει και τι είναι απλώς ένα όμορφο περιτύλιγμα. Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο: η ομορφιά παραμένει όμορφη, αλλά παύει να είναι αρκετή για να κάνει τον εγκέφαλο να φύγει για καφέ μόνος του.
