Άλλη μια 25η Μαρτίου ξημερώνει, και όπως κάθε χρόνο, το έθνος μας μπαίνει σε κατάσταση «έκτακτης εθνικής υπερηφάνειας». Η μέρα που τα social media πλημμυρίζουν με τσολιάδες, σημαίες, λιοντάρια και αποφθέγματα που μισοθυμάται ο καθένας από το δημοτικό. Είναι αυτή η ιερή στιγμή του έτους που ξαφνικά οι πάντες γίνονται ιστορικοί, αναλυτές της επανάστασης και βαθιά συγκινημένοι λάτρεις της πατρίδας. Μην τολμήσεις να αμφισβητήσεις το μεγαλείο, γιατί θα χαρακτηριστείς αυτομάτως προδότης, ανθέλληνας και – το χειρότερο – άπατρις.
Μια χώρα, δύο εθνικές εορτές, μηδέν γνώση
Γιατί, όμως, γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου; Α, εδώ αρχίζει το πραγματικό πανηγύρι! Μισοί Έλληνες θα σου πουν πως είναι η απελευθέρωση του 1821 (λάθος). Οι άλλοι μισοί θα μπερδέψουν την 28η Οκτωβρίου με την 25η Μαρτίου και θα αρχίσουν να φωνάζουν για «ΟΧΙ» και φασίστες, ενώ οι πιο τολμηροί θα κολλήσουν κάπου και τον Κολοκοτρώνη με τα τανκς του ’40. Η ιστορική ακρίβεια σε αυτή τη χώρα είναι πιο δυσεύρετη κι από πολιτικό που δεν λέει ψέματα.
Πατριδολατρεία σε επίπεδο αμόκ
Και μετά, έχουμε το άλλο μεγάλο φαινόμενο: την πατριδολατρεία σε βαθμό παράκρουσης. Όλο τον χρόνο, το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζεται ως ένας σάκος του μποξ, με την πλειοψηφία να το βρίζει για τη διαφθορά, τη γραφειοκρατία και τις αμέτρητες παραλείψεις του. Αλλά, ω! Την 25η Μαρτίου, η Ελλάδα μεταμορφώνεται σε την «πιο ηρωική χώρα του κόσμου», ο ελληνικός λαός γίνεται «ένας από τους πιο γενναίους της ιστορίας», και φυσικά, η έννοια του «DNA των Ελλήνων» αναβιώνει ξανά.
Είναι πραγματικά συγκινητικό το πώς μέσα σε μία ημέρα, ξεχνιούνται χρέη, μνημόνια, πολιτικές απάτες, κι όλοι θυμούνται το ένδοξο παρελθόν. Αρκεί μια δοξολογία, μια μαθητική παρέλαση με στρατιωτικό βηματισμό και λίγοι τσάμικοι στην τηλεόραση, και ξαφνικά το έθνος ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του, για να τις ξεχάσει εντελώς την επόμενη κιόλας μέρα.
Η πατρίδα που θυμόμαστε όταν βολεύει
Η έννοια της πατρίδας είναι σαν εκείνο το ξαδερφάκι που θυμάσαι μόνο σε γιορτές και κηδείες. Ενώ τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου, η εθνική συνείδηση βρίσκεται σε καταστολή, την 25η Μαρτίου επιστρέφει δριμύτερη. Ξαφνικά, όλοι θυμούνται την «ιερή έννοια της πατρίδας», το καθήκον του Έλληνα, τις θυσίες των προγόνων, και φυσικά, τη «μοναδικότητα του ελληνικού λαού». Μέχρι το βράδυ, βέβαια, που θα επιστρέψουμε στην αγαπημένη συνήθεια του να τσακωνόμαστε στο Twitter για το ποιος μισεί περισσότερο το ελληνικό κράτος.
Ζήτω η 25η Μαρτίου! Ζήτω η επιλεκτική μας μνήμη!
Τελικά, η 25η Μαρτίου είναι μια υπέροχη μέρα. Μας υπενθυμίζει πόσο περήφανοι είμαστε, έστω και για λίγο, πριν επιστρέψουμε στις αγαπημένες μας ασχολίες: την αδιαφορία, τη γκρίνια και τον αυτοοικτιρμό. Μέχρι την επόμενη εθνική εορτή, που θα ξαναθυμηθούμε πόσο σπουδαίοι ήμασταν… κάποτε.